C 13 ) 







5. in. 



origins et caufa textuum adhiben- 



dorum. 



Textuum adhibendorum originem investiganti- 

 bus nobis apparebit , earn a primis iam ecclefiac 

 Christianae initiis esfe repetendam. Etenim an- 

 t Christ! iam tempora ludaeorum doctores fuo 

 docendi mttncre fie fungi folcbant , nt oratio- 

 nes etiam facras in fynagogis haberent. Harum 

 orationum duplex genus erat : quorum alte- 

 rum lectloni div. legls intermixtum erat; altc- 

 rum earn fequcbatur. (0 Siniplicisfima tamen 

 earum orationum ratio haec erat , ut Levitae et 

 J vofAixo) legetn divinam praelegerent , partcm- 

 que praelectam coram populo interpretarentur. 

 Et hunc quidem morem fuisfe praelegendi Co^ 

 dkis Sacri in Synagogis, apparet ex eips in 

 pericopas distributione ; et ex iis effici potest, 

 quae Luc. IV: 16. Act. XIII: 14 et 15. i Tim. 

 IV: 13. Icgimus. Ex his enim videmus, presby- 

 teros 9 lectis legis aut Prophetarum locis , non 



tan- 



(i) Unde apnd nos etiam mos cxffitit, praelegcndab 

 partis alicuius e Sacro Codice , in initio public! cultus $ 

 prouti docuit Vcner. ]. II i n 1 6 p e n in ferrofy v/m 

 Qverdenkingen , p. i , 2. Conf. Jv L. Mosheini, 

 Predikkunde > Tem. I. p. 41. 



