C 15 ) 



Gregorii Magni, aliorumquc Patrum fer- 

 mones. (i) 



Primis igitur Christianorum temporibus , post 

 Christ! et Apoftolorum aevum , haberi quidem 

 folebant orationcs facrae , five hoyot , (2) in 

 quibus nullus e Codice S. tcxtus pro argumento 

 fumebatur; attamen magis illi delectabantur ho- 

 miliis, in quibus ex aliquo textu anfam capiebant, 

 de certa materia agendi, et auditores docendl ^ 

 monendi , adhortandl , reprehendendl ac con- 

 folandl. Quo inprimis nomine ol Koyoi ab homi- 

 liis differunt. (3) Quae igitur confuetudo tex- 

 tuum adhibendorum cum fit antiquisfima, eaque 

 fuerit eo ufitatior, quo melius esfet ordinata 

 ecclefia, (uti videre licebft e confpectu historiae, 



xjucm 



(1) Conff. Bern. Ferrari u S, de ritu facmrum 

 Ecclefiae veteris concionum , cum praef. I. G. G r a e v i i , 

 Ultrai. 1692. L. I. c. XV. loach. Hildebrand, in 

 Disfcrt. de Veterum Concionib. Helmftad. 1661. Mich. 

 G o 1 1 1. H a n f c h , Abbild. der Predigteti im erflcn 

 Chrhtcnthum , Frankf. am Mayn, 1725. Fleury, Moeurs 

 dcs Chritiens, c. III. .7. Arnold's Afbeeldin* der 

 eerfte Christenen , II. Boek, Hoofdft. 12. I. H. v. d* 

 Palm, Vir Cl. in oratione : de Omtore S+ litt. divina- 

 rum interprete, Lugd. Bat. 1806. p. 25-27. 



(2) Conf. Binghami Orig. ccclef. Vol. VI. L. 14. 

 C. 4. p. 159. 



(3) De discrimine inter rws Aoy0t/? et howiftas 9 conf. 

 Ofcervald, 1. 1. p. 48. 50. 



