C 93: ) 



fent peritlam In typicis , emblematlcls , pro- 

 pheticis et eiusdem naturae mysteriis , quam 

 orationes fuas habere ad fimplices veritatcs 

 explicandas. (O 



Sed haec vicia, quamvis nimis frequentia et val- 

 de noxia ac proindc digna esfent , quae a Z i m- 

 mermanno, Hollebeekio aliisque ve- 

 hementer reprehenderentur , minime tamen huic 

 generi ita propria dicenda fiint, ut necesfario 

 cum eo lint iuncta. Id quod abunde docet hu- 

 itis generis definitio , antea a npbis data. Qua- 

 re etiam contra hunc abufum monuerunt ipli 

 illi viri, qui praeceptis fuis hoc genus quam 

 maxime commendarent. (2} 



Eo- 



(1) Vid. J. J. Z i m m e r m a n n i , Opufc. laud. T. If. 

 p. 485 , 486. 



(2) Conf. J. H o o r n b e e k i u s , in Tractatu de ra- 

 tione concionaticii , c. III. qui Ultrai. 1645 et 1646. forma 

 disfertat. Academicac editus , postea a J. Leusdeno 

 additus est Compendia TheoL Dogm. A. Esfenii, a. 

 1686. et Mifcell. Sacris , L. I. c. 8. p. 241 , 242. a. 1717. 

 editis. J',0 h. Martinus, Praxeos populariter concionandi 

 rudimenta , c. IV. . 9 , 10. Gron. 1651. David K n ib- 

 b e , Manud. ad Oratvriam facram , c. VIII. . 6. Ed. 

 VI. Lugd. Bat. 1697. Job. vander Waeyen, Me- 

 thod, condon. p. Si. a. 1704. repetit. 1718. Sal. van 

 Til, Methodm concionandi , illttftrata commentariis et ex- 

 emplis , P. I. c. IV. .1,2, 3. et in Comment, loco 

 iupra laud, a. 1717. C a m p e g i i V i t r i n g a Ani- 



mad- 



