C 145 ) 



de cafu quo nullo lure pignora fuis- 

 fent distracta , quo cafu ipfo iure nulla esc 

 alienatio (7. 5. C. de Dist. pign. L 2. C. ft 

 vend. pign. fig.) > nccesfario intelligendum 

 est de propria reftitutione in integrum prop- 

 ter aetatem. Ipfarn^ quaestionem non adtin- 

 git Schultingius, dicam igitur quid mihi vi- 

 dcatur. Ex loco Pauli fatis probari vide- 

 tur , non indistincte dcncgatam fuisfe reflku- 

 tionem contra distractionem pignorum a pa- 

 tre obligatorum ; quid igitur fi dicamus eum 

 concedi folere , fi creditor iure quidem , fed 

 vili pretio v. g. pignora dixtraxisfet , fimili 

 modo , ut fupra reftitutionem concesfarn vi- 

 dimus in cafu legis 3. C. fi adv.fisc.; legem 

 2. C. fl adv. vend. pign. vero , interprete- 

 rnur de cafu quo distractio pignorum facta 

 est vivente patre? Ratio iuris nihil obftare 

 videttir , nee enim in cafu d. 1. 3 , ubi fiscus 

 rem minoris vendiderat , dici proprie poterac 

 nliquid cum minore gestum esfe, fed cum 

 tamen lubrico aetatis laefus intelligatur mi- 

 nor , reftiturio ibi conccditur, quia ii maior 

 fuisfet praecavisfec fortasfe ne vili pretio fuae 

 res a fisco distraherentur ; idem obtinet in 

 distractione pignorum, nee fi pater fua bo- 

 na oppignorasfet , eaque post eius mortem 

 esfent distracta ? minori filio magis denegari 

 K de- 



