Slaatsb. v. Plato. Grieksche Tractat. Historieschrijven. 23 



voor die van het Dorische dialect. De werkelijke uitgaaf hangt 

 af van omstandiglieden , die nader door deu Heer GEEL , of door 

 den Heer COBET, zullen medegedeeld word en. 



De Heer BOSSCHA vestigde in eene Voorlezing de aandacbt op 28 Febr. 1844. 

 de rigting welke de historisclie studieu gehad hebben in de XVII 

 en XVIII de Eeuwen. 



VAN HEUSDE, dus ving ons geacbt Medelid zijne voordragt aan, 

 VAN HEUSDE had in zijne School van Polybius de bescbou\ving 

 van de Gescbiedenis der Menscbbeid voorgedragen als de eigea- 

 aardige Geschiedkunde voor de XIX de Eeuw, daar het deze bo- 

 venal past het menschdom te beschouwen als een geheel, voort- 

 gaande in verstandelijke en zedelijke bescbaving. Doch zoo is het 

 mede van belang na te sporen, welke de geest geweest zij van 

 de Geschiedkunde in de XVI, XVII en XVIIF 8 Eeuwen, VAN 

 HEUSDE had, als vertegemvoordiger van de Geschiedkunde der 

 XVII Jo Eeuw , genoemd BOSSUET . en aan deze Eeuw bovenal de 

 beoefeuing der Kerkgeschiedenis toegewezen; als vertegenwoor- 

 diger der XVIII le Eeuw, VOLTAIRE, die de wijsgeerige beschou- 

 wing der Geschiedenis op den voorgrond had gesteld. Doch 

 hoe kwam daarmede overeen de voordragt van de Wereldge- 

 schiedenis, door PERIZONIUS in de XVlI de Eeuw, en die van WES- 

 SELING in de XVIIF 6 Eeuw te Utrecht? Deze opmerking bragt 

 den Heer BOSSCHA tot een onderzoek uaar de beginseleu , welke de 

 beoefenaars der Geschiedkunde in Nederland waren gevolgd. 



Het was hem namelijk voorgekomen , dat de Kerkhervorming 

 eerst eene vaste plaats aan de beoefening der Geschiedkunde heeft 

 aangewezen. MELANCHTON hield historische Voorlezingen te Wit- 

 tenberg. Op aanbeveling der Hervormers werd de eerste leer- 

 stoel voor de Geschiedenis te Marburg opgerigt. Het genus eth- 

 nicum en het genus ecclesiasticum werden nu meer en meer on- 

 derscheiden. De prophetic bij DANICL leidde tot de verdeeling der 

 Wereldgeschiedenis in de leer der vier Monarchijen , de Babij- 

 lonische, Persische, Macedonische en Romeinsche. De Duitschers 

 hielden die leer vooral vast, omdat zij, in de voortzetting van het 

 Romeinsche Rijk in him Roomsch-Duitsch Keizerrijk, vooral 

 hunne eigene grootheid meenden te zien. Lang bleef die verdce- 



