Naluralis Obligatio te Rome. Choephoren van Aeschylus. 29 



eene naturalis obligatio is aangenomen , is bet slechts een natu- 

 raliter debere. Doorgaans heeft men aangenomen als kenteeken 

 der naturalis obligatio, dat de condlctio indebiti \vegvalt, doch 

 dit geldt geenszins algemeen , somtijds valt die niet weg en we- 

 derom is somtijds eene bloote pictatis causa daar tegen voldoende. 

 Verder zijn de overige werkingen aan de naturalis obligatio ge- 

 woonlijk toegekend meest onbeduidend en onzeker, zoo als dit 

 in bijzonderheden werd aangetoond. Zoowel in werking der- 

 halve, als in omvang, oordeelde de Heer HOLTIUS de naturalis 

 obligatio bij de Romeinen veel geringer te wezen dan gemeenlijk 

 aangenomen wordt en in onze gangbare Regtsboeken staat voor- 

 gedragen. Zij is een deel van bet positive Regt en beeft in bet 

 gebeel niet die expansive natuur, dat ze gedurig tot aanvulling 

 van bet stellige Regt kan dienen, zoo als zoo velen meenden. 



Aan den Heer KARSTEN was de Klasse eene voordragt verscbul- 

 digd over de Choephoren van AESCHYLUS. 



Deze tragedie maakt bet middenstuk uit der beroemde trilogie, HMaartl844. 

 onder den titel van Orestia bekend, welke, indien zij ongescbon- 

 den tot ons ware gekomen, met regt, volgens bet oordeel van K. o. 

 MULLER, na de Ilias en de Odyssee voor bet belangrijkst gewrocbt 

 der Griekscbe poezij zou te bouden zijn. Na eene scbets gege- 

 ven te bebben van deze tragedie, waarbij de Spreker vooral de 

 zedelijke strekking van de bandeling en bet verbeven karakter 

 der personen deed uitkoinen, kwam hij tot de bemerking, dat 

 de Poe'zij van AESCHYLUS buiten twijfel meer algemeen gekend en 

 booggescbat zoude zijn, ware bet niet, dat de menigte bedorvene 

 lezingen van den tekst, bet genot der dicbterlijke scboonheden 

 zoo vaak belemmerden. Menigwerf stuit men nu op onzamen- 

 bangende zinnen, die van eene verplaatsing of uitlating van 

 versen getuigen , dan op bedorvene of verminkte woorden en re- 

 gels, die slecbts ten balve door de kritiek genezen zijn; terwijl 

 men elders verborgene wonden ontdekt, die de scberpzinnigbeid 

 der uitleggers ontgaan zijn, en daarentegen ook niet zelden verzen 

 en uitdrukkingen ontmoet , die de Kritici verkeerdelijk hebben 

 iracbtcn te verbeteren, terwijl zij slecbts eene juistere verklaring 

 vorderen. Deze algemeene bemerkingen staafde de Heer K . door 



