Orcr een Fragment van Longitms. 57 



liaalt WOLF, dat ook PORSON, na lang zockcn, gewanhoopt had 

 lict Journal tc ontdekken. Eindelijk voegt hij er bij, dat BOIS- 

 SONNADE 7.ecr onlangs (liij schrecfdit in 1819) het sluk gcvonden 

 had; deck het nu mcde, en voegt er zijne, jegens JIUHNKENIL-S 

 vooral voor hem zccr onbetamelijke, k\viukslagen l)ij, over het 

 niet vervullcii van de toen gedanc l)elofte. Maar zeer teregt 

 mevkt hij aan, dat daarmede de eigenlijke vraag nog niet be- 

 slist is. 



Die vraag is drieledig: 1. welke zijn de grenzen door RUHN- 

 KENIUS aan het Fragment gegeven? 2. is alles, wat aldus aan 

 APSINES ontnomen wordt, van LONGINUS alleen , of zijn er andere 

 Fragmenlen mode verbonden? 3. zoo het van LONGINUS is, of 

 het van dcnzclfden auteur is, aan wien hot boekje n. v wordt 

 toogeschreven ? Over elk dezer drie punien zijn reeds verschei- 

 dene niet altijd overeenstemmende gevoelens geuit. WEISKE, zo 

 als ik boven vermeld heb, had zich cerst bepaald tot eene gis- 

 sing, steunende op de berekening der citaten van RUHNKENIUS, 

 \ oorkomende in zijne aanleekeningen op LONGINUS en in de iweede 

 uitgave van den TIMAEUS. Hieruit blijkt, dat hij niet zelf de 

 zaak ouderzocht. Later eerst , uit den brief van WYTTENBACH aan 

 BAST, vernemende dat het Fragment, volgens RL'HNKENITJS , bijna 

 12 folio bladzijden bij ALDUS zou beslaan, (in welke opgave WYT- 

 TENnACH evemvel zelf, zoo als ik nader toouen zal, de grenzen 

 overschreed) , schijnt het dat hij er van geschrikt heeft, en zou 

 hij liever zijn Fragment weggelaten hebben, omdat, naar het hem 

 voorkwam, zoo al het gansche stuk niet van APSINES, maar van 

 LONGINUS mogt zijn, het ten minste uiet van dien LONGINUS is, 

 van wien wij het boekje n. v. hebben. Welligt, (dus besluil 

 hij) heeft het laatste gedeelte (bij WEISKE, Fragm. VIII. 14), 

 dat ook elders aan LONGINUS wordt toegeschreven , RUHNKENIUS 

 bewogeu, om ook omtrent het overige , dat er mede zamen- 

 hangt, andcrs te oordeelen, dan de stijl gedoogt; want naar 

 winijn gevoel licefi hei volstrekt geene overeenkomst met het 

 boekje n. v." 



Er heerscht in deze geheele l>eschou\ving een opmerkenswaar- 

 dig gcl>rck aan crilick. Wie gceft aan WEISKE het regt om de 



