168 DER.DE EN VIERDE KLASSE. 



achtste tot de enkausiiek. De zeven eerstgemelde stellingen vor- 

 men n geheel, hierop nederkoraende : 



De Schilderkunst der Ouden stelde zich eeniglijk tendoel, 

 de voorwerpen zoodanig te vertoonen, dat het zintuig van het 

 wgezigt er door bedrogen werd; en liet vermogen om eene zoo- 

 danige illusie te weeg te brengen werd verkregen door de 

 Schilderkunst te behandelen naar aritlimetische en geoinetrisclie 

 regelen. De Schilder had zijne vaste regelen naar een reken- 

 kunstig bepaalde schaal elkander opvolgende; hij bragt die aan 

 met parallel-arceringen , kruisselings over elkander , en bij deze 

 arceringen volgde hij weder, ten aanzien van fijnheid en meer- 

 dere of mindere digtheid van aansluiting, vaste regelen, over- 

 eenkomstig den vorm, het wijken of vooruitkoraen der voor- 

 werpen; en voorts nog 1 , bij het daarstellen van den afstand van 

 het eene voorwerp tot het andere door licht en bruin , had hij 

 zijne wiskunstige regelen." 



De Heer HOOGKAMER heeft dit een en ander in vele bijzonder- 

 heden ontwikkeld en zelf, naar die beginselen, eenige proeven 

 van schilderwerk vervaardigd, welke aliezins de opmerking ver- 

 dienen. De indruk , welkeii het betoog des Schrijvers en de door 

 hem geleverde proeven nalaten, is deze, dat, wanneer men de 

 waarheid der hier medegedeelde denkbeelden aanneemt, vele 

 anders onbegrijpelijke berigten der Ouden nopens schilderen en 

 schilderwerk duidelijk en helder worden, en dat het verband, 

 waarin schilder- en ;ozrt/A-werk tot elkander stonden, inder- 

 daad schijnt te wijzen op hetgeen door den Heer HOOGKAMER be- 

 toogd wordt. 



Nogtans van alle Schilders van alle tijden te beweren, dat zij, 

 zonder eenige vrije vlugt van bun eigen genie of hun persoonlijk 

 gevoel, alleen naar de vaste regelen, door de wetenschap vastge- 

 steld, gewerkt hebben en dat zij, in den besten tijd der Griek- 

 sche kunst, tot plastische voorstellingen van enkele beelden van 

 natuurlijke grootte zich zouden bepaald hebben, schijnt eene 

 gevolgtrekking, welke niet zonder aanmerkelijke beperking kan 

 worden aangenomen. Wanneer wij de getuigenissen der Oud- 

 heid lezen, over de grootste composition van POLYGNOTUS in 



