Nog iets 01 er Ilendrik Ruse. 145 



noemd werd, het adellijke wapen ontving, zoo als ik dit in zijne 

 Levensschets beschreven heb. In die schets opperde ik het ver- 

 moeden, of de in dat wapeii voorkomeude versterkte en met de 

 Deeusclic vlag versierdo toren, staande op rotseii, door de zee of 

 het water bespoeld, hem gegeven ware ter gedachtenis aan den 

 herbouw van de vesting Gluckstadt. Doch, daar hij de vesling- 

 werken van die stad reeds verbeterde , toen hij nog met in Deeu- 

 sche dieust getreden was, en het veeleer le vermoeden is, dat 

 hij zijn adellijk wapen bij gelegenheid zijner verheffing tot Baron 

 zal gekregcn hebben, zoo komt het mij lhans waarschijnlijker 

 voor, dat de vermelde toren opgenomen is in het wapen van 

 RUSE ter hcrimicririg van de versterking van Rendsburg, waar- 

 mede hij juist bezig was , toen hij tot Baron benoemd werd. Dit 

 gevoelen komt mij bovendien nog daarom aanuemeiijk voor, de- 

 wijl Reudsburg ligt op een eiland dat door de Eider bespoeld 

 wordt, en vooral, omdat men viudt aangeteekend, dat die stad, 

 behalve door een kasteel, ook door eenen ronden, aan de west- 

 zijde der stad gelegen toren beschermd werd. Is het niet zeer 

 waarschijnlijk , dat het die toren is, welke in het wapen van 

 RUSE gezien wordt? 



Ofschoon verwijderd van zijn Vaderland en in vreemde dieust, 

 waren de verdiensteii van RUSE geenszins bij zijne, Landgenooteii 

 in vergetelheid geraakt; in tegendeel, de roem en eere, die hij 

 in Denemarken had verworven, wekten het verlangen op, oui 

 van zijue verkregene kundighedea ten nutte van den Staat ge- 

 bruik te maken. Dit was het geval in het begin van het ver- 

 maarde jaar 1672, toen Nederland van alle kanten, zoo \vel van 

 de laud- als van de zeezijde, in de uiterste benaauwdheid ge- 

 bragt werd eu eenige gewesien voor 'svijandfc overmagt moesten 

 bukken. Onder de provincien, die bijzonder bedreigd werden, 

 behoorde Groningen, hetwelk, zoodra de oorlog. ,zou uitbreken, 

 eeuen aanval van den Bisschop van Muuster had te wachten. 

 Gelijk in geheel Nederland, waren ook hier de verdedigingmicl- 

 delen gering en de vestingen in zwakken toestand. De Slaten 

 van Groningen Jiegrepeu uit dien hoofde, dat het pligt was bij 

 tijds hauden aan het werk te slaan om, ware het mogelijk, het 



10 



