108 OPENBARE VERGADERING DER DERDE KLASSE. 



van zijne bereidvaardigheid ora zicli hunner aan te trekken, om 

 hen met raad en daad van dienst te zijn. Dan, hoeveel nuts 

 ook FALCK in dezen zijnen werkkring stichtte, zal wel iemand 

 onzer het bejammeren , dat hij , en vroeger en laier , tot andere 

 werkzaamhedeii zicli geroepen zag? Werd hij wel ooit tot eeni- 

 gen werkkring geroepen, voor welken hij niet bleek als bij uit- 

 uemendheid geschikt te zijn? Schoon ecus, tij dens zijn voorts 

 ambteloos leven, in zekeren zin misplaatst als Voorzitter der 

 Commissie van Onderzoek aangaande het nut van ijzeren spoor- 

 wegen hier te Lande, wist hij echter ook die plaats met waar- 

 digheid en roem te bekleeden. Maar wie vergeet ooit de gewig- 

 lige diensten, die" hij, als Nederlandsch afgezant en onderhan- 

 delaar (in die betrekking, zoo ooit iemand, op zijue plaats) tePa- 

 rijs, te Weenen, te Louden, aan Koning en Vaderland bewees? 

 Wie den roem , dien hij daar voor zich en zijn Land bij vreem- 

 den inoogstte; de achting en bewondering, die hij door omgang 

 en begaafdheden daar aan manuen, als METTERNICH , CANNING en 

 TALLEYRAND, iuboezemde? Ja! een TALLEYRAND zelf (de bewij- 

 zen zijn er van voorhandeu) bragt gaarne aan het helder oordeel 

 en de groote bekwaamheden van FALCK verdiende hulde toe. En 

 zouden wij , Leden dezer Nederlandsche en ter handhaving mede 

 van den Nederlandschen roem bestemde Inrigting , niet elk ge- 

 denkteeken van hem, die bij in- en buitenlander dezen roem 

 zoo uitstekend handhaafde, met een blijden welkomgroet bejege- 

 nen? Z.ouden wij niet elke gelegenheid te baat nemen om ieder 

 naar vermogen eerbewijs te brengen aan 'smans gedachtenis? Ik, 

 die (en dit gaf mij aanleiding om hier op eene anders min gewone 

 wijze als spreker op te treden) ik, die bijna een halve eeuw mij 

 in zijne vrieudschap mogt verheugen, die in hem niet slechts 

 den rijk begaafden man vereerde en hoogschatte, maar in FALCK 

 ook vooral den mensch lief had, ik wil niet nalaten bij deze 

 gelegenheid te betuigen, dat heigeen ik in beide opzigten voor 

 hem gevoelde, nog bij mij in hoogere mate is versterkt gewor- 

 den, sedert het mij onlangs mogt gebeuren, zijne nagelatene 

 eigenhandige Gedenkschriften te doorlezen. In die Gedenkschrif- 

 ten, door hem met, ik zoude haast zeggen, kinderlijke eenvoudig- 



