92 OPENBARE VERGADERING DER DERDE KLASSE. 



schrijver van de Mysteres de Paris eene medaille wil aanbieden, 

 zoo werd toen aan ERASMUS , door de statenvergadering , een kost- 

 baar juweel vereerd. Door zijn standbeeld , is , wel is waar, voor 

 als nog ten niinste, DESIDERIUS ERASMUS, in uitwendige vereering, 

 boven EUGENE SUE verheven , maar wie weet welke schitterende 

 eereteekenen de dankbare nakomelingschap nog eenmaal voor de- 

 zen oprigt. 



Doch ook zelfs nog in later' tijd. Hoe bewonderde HENDRIK IV 

 onzen HUGO DE GROOT; hoe wedijverden de hoven van Europa, 

 om hem aan zich te verbinden ; welke eerbewijzingen ontving hij 

 van GUSTAAF ADOLF'S dochter. En zij zelve, de geestige, schoon 

 ligtzinnige en onvrouwelijke, CHRISTINA, bestond hare hofhouding 

 niet uit de grootste en beroemdste geleerden van haren lijd, 



GROTIUS, SALMASIUS, CONRINGWS , BOCHART , MEIBOOM , HU6T. 



Maar wat spreken wij van CHRISTINA ! Wij kennen immers 

 vorstinnen, die zelve de oude letteren beminden eu beoefenden. 

 Het was de schoone HIPPOLYTA, dochter van FRANCESCO SFORZA 

 alleen niet, die de grieksche schrijvers met ijver las; de onge- 

 lukkige JOHANNA GRAY las PLATO in het oorsproiikelijk ; ELISABETH 

 sprak het latijn even vlug als hare moedertaal, en, met haren 

 leermeester, >ROGER ASHAM, besludeerde zij CICERO en LIVIUS, SOPHO- 

 CLES en DEMOSTHENES. 



Wij zijn reeds op eenen geruimen afstand verwijderd van het 

 tijdstip , waarmede wij begonnen ; en men zou welligt wanen , 

 zoo voortgaande, als van lieverlede tot de eeuw te komen, die 

 wij beleven. Men zou zich bedriegen. Lang, zeker, is het nog 

 met geleden dat de geestdrift voor de oude letterkunde eene aan- 

 beveling was bij de grooteii der aarde; maar, hoe kort ook, het 

 is desniettemin waar dat de negentiende eeuw , in dat opzigt , 

 door eene wijde kloove van het voorgeslacht gescheiden is. 



Wij hebben gesproken over de beoefening der oudheidkunde , 

 en over den tijd, in welken de oude letteren met geestdrift 

 beoefend werden , in welken de kennis der oude schrijvers als het 

 beste middel beschouwd werd ter beschaving van verstand en 

 hart, en niet alleen voor geleerden van beroep , maar voor vor- 



