Over een Fragment van Longinus. 50 



(2vvuy. Tf/vw' p. HI) voor zeker aaa, dat het Rhctorisch Gom- 

 pcudium van APSINES eindigt met liet XH' le CapuL (bij WALZ) niqi 

 sniJioyo. Ann SSENGEL, die, nog jong zijnde, zich toen aan de 

 heanlwoording van eene moeijelijke en veeloinvaitende Prijsvraag 

 van de Berlijusche Academic der Wetenschappen had gewijd, 

 en aan \viens geleerdlieid en scliranderheid met voile regt de 

 prijs werd toegewezen , is het te vergeveu , dat hij een volkomeu 

 onrijp sy sterna omtreat het geschilpunt voorstond. Ik ga dus de- 

 zen voorbij, om mij meer opzetlelijk met WALZ in te laten. 



De dienst, door WALZ aan de geleerde wereld bewezen, is 

 niet ten eenen male te versmaden. Voor verre de meeste Ge- 

 leerdcu waren de Rketores Gracci, om de groote zeldzaamheid 

 van exeinplaren, onloegankelijk. DC nieuwe uitgave, door WALZ 

 ]>ezorgd, en waarvan het l sle Deel in 1832, het 9 d in 1836 het 

 licht zag, voorzag niet alleen in die behoefte, maar leverde veel 

 meer, dan ALDUS aaubood. Uit de meest beroemde Bibliotheken 

 van het vaste land heeft WALZ zeer merkwaardige rhetorische 

 tractaten en Sc/tolia aan het licht gebragt, en al het reeds ge- 

 drukte met de Handschrifteii vergeleken, terwijl hij zich meer 

 dan cens begceft in de Historia Literaria van vele dier laiere, 

 zoo weiiiig gekende Rhetores. Niet even zeer kan men, om dil 

 alleen op le merken, de wijze roemen, waarop hij zich van hei 

 leveren van de teksten gekwelen heeft. Deze drageii de zigi- 

 baarste sporen van overhaasting, daar er zelfs niet voor eene be- 

 hoorlijke en verduidelijkende interpunctie gezorgd is. Maar ook 

 de vergelijking der HSS. , die hij levert, is niet van verregaandc 

 nalatigheid vrij te pleiten, zoo men de schuld niet aan onkunde 

 in de Palaeographie wil toeschrijven. Het is geen losse beschul- 

 diging die ik hier waag ; ik zal ze, waar het behoort, met de 

 bewijzen staven. Dezelfde overhaasting is waarschijnlijk schuldig 

 aan de anders onverklaarbare vcrmetelheid , waarmede liij liet 

 vraagstuk over het Fragment behandelt. Hij neemt het gevoelen 

 van SPENGEL over, en trachthet op dezeinanicr te bevestigen. Im- 

 mers ," zegt hij, dat hei Gaput nf^l TiQOGwnonoii'ag niet tot APSINES 

 behoort, maar van een ander werk, waarvan het ])egin verlorenis, 

 aigebroken is, blijkt uit het begin: di'u/.ivqaointv SE %ul TJIOI noo- 



