58 DERDE KLA.SSE 



overlevering (bij WYTTENBACH Fit. RUHNKENII), die, zoo als uit 

 het berigt in de Bibl. des Sciences blijkt, volkomen met RUHN- 

 KENIUS eigen \voorden overeenkwarn , voorbij le zien? Daarin 

 wordt gezegd, dat RUHNKENIUS, in APSINES lezende, eerst getroffeu 

 werd door eene verandering van stijl, en later eerst op die zin- 

 snede kwam, die bij de Common la toren op HERMOGENES onder den 

 naam van LONGINUS was aangehaald. Of was RUHNKENIUS een 

 kwakzalver, die aan zijue scherpzinnigheid wilde toegeschreven 

 hebben, dat louter op de overeenkomst met een Citaat steundc? 

 Dit zal ontkend worden door een ieder, die het edele, eenvou- 

 dige karakter van den voortrefielijken man in zijne Schriften be- 

 studeerd hebben ; men lieeft er WYTTENBACH'S verzekering volstrekt 

 niet toe noodig. Of was RUHNKENIUS zoo weinig bekend met het 

 Grieksch, dat hij een stuk, dat wemelt van Platonische imita- 

 lien, niet kon onderscheiden van den mageren stijl van APSINES en 

 van meest alle de overige R hetores P Over het onderscheid tus- 

 scheii het Fragment en het boekje n. v. behoud ik mij voor ter 

 zijner tijd te spreken. Maar WEISKE had, met een weinig zelf- 

 kennis, zich onvoorl)ereid nioeten achten, om over die dingen 

 mede te spreken. 



WOLF, ofschoon uiimuntend in staat om de zaak grondig te 

 onderzoeken, miste de Aldijnsche Rketores, en was daardoor 

 bni ten de gelegenheid om er zijne scherpzinnigheid aan te be- 

 proeven. Hij begreep ook, en niet geheel ten onregte, dat het 

 onderzoeken en vergelijken van Handschriften noodig kon zijn. 

 Op welken grond hij de zaak toen aan CREUZER als 't ware over- 

 droeg, is mij onbekend. Maar Heidelberg was niet, zoo als hij 

 schijut te denken, de eenige Bibliotheek in Duitschland, welke 

 een exemplaar van de Aid. Rhetores bezat; eenige zeer weinige 

 andere worden door WALZ opgenoemd. De Leidsche Bibliotheek 

 bezit twee compleete exemplaren, een van welke dat van RUHN- 

 KENIUS is. 



Later (in het jaar 1828) lieeft SPENGEL zich over de vraag van 

 de uitgebreidheid van het Fragment verklaard, ten minsle over 

 het punt waar het werk van APSINES zou eindigen, zoodat al het 

 M>!gende van een andcren Schrijvcr zon zijn. Hij iieemt dns 



