Redevoering. 201 



men de scbeikundige geaardheid der gronden niet kent, ont- 

 houdt men ze daardoor, wat zij beboeven, of men brengt or 

 stoflfen op, die zij reeds in overvloed beziiten, en waardoor zij 

 juist minder vrucbtbaar zijn. Waar eene werktuigelijke veran- 

 dering van bet aardmengsel wordt gevorderd, brengt men niet 

 zelden eene scbeikundige te weeg. Hoe vele voor bet planten- 

 rijk onscbatbare voedingstoffen gaan er door eene verkeerde be- 

 bandeling verloren! Aan lucbt, regen en zonnewarmte geeft 

 men de uitmuntendste beginselen over, en bet water voerfweg, 

 betgeen aan de aarde toebeboort. De gebeele bewerking strijdt 

 dikwerf tegen de eerste wetten der ontbinding, en door eene 

 doelmatige behandeling zou met dezelfde boeveelheid meer dan 

 de dubbele uitgestrektbeid gronds kunnen worden toegemaakt. 

 Eene verkeerde beproeving, die uit haren aard onvoldoende uit- 

 komsten moet leveren, de\vijl men onkundig is aangaande den 

 tijd , waarop , de boeveelbeid waarin , en de soort van grond en 

 plauten, waarvoor men deze of gene stof moet bezigen, wekt 

 een naauwelijks te overwinnen vooroordeel en tegenziu.op , waar- 

 door geheele streken worden besmet. Zoo scbenkt Nederland aau 

 Frankrijk, Eugeland, Duitscbland en Belgie, wat wij niel onl- 

 beren kunnen. Door gebrek aan Natuurkennis , M. H. ! zijn de 

 gescbriften van onze en van buiteniaudscbe Geleerdeu ontoegan- 

 kelijk en gesloten; hetgeen daarin voorkomt, weet men niet te 

 gebruiken en toe te passen. Van bier, eindelijk, de geringe 

 waarde, die de meesten onzer Landbouwkundige berigten be- 

 zitten , daar men zelden den aard van den grond aanduidt , waar- 

 op de proeven genomen werden, en meent te kunnen volstaan 

 met alleen te spreken van vette, magere, zware, ligte, moeije- 

 lijke , doode , zwakke en bongerige gronden. Waarnemingen zoo 

 gedaan en zoo medegedeeld missen alle waarde en voor de Scbrij- 

 vers en voor anderen, en zij kunnen niet dan tot eene onzekere 

 en ongelukkigc navolging aanleiding geven. Zoo verzuimt men 

 verbeteringen , die met betrekkelijk geringe onkosten te verkrij- 

 gen waren; zoo verspilt men groote sommen, zonder bet ge- 

 wenscbtc doel te bereiken. Zoo lezen wij jaarlijks: de baver 

 was middelmatig; de rogge is tamelijk geslaagd; de tarwe was 



