lijk toeval was, bij anderen de ziekte zeer verergerde. 

 Sommigen kregen de ziekte met een verfchrikkelijk boon 

 en galbraking (cholera} , dat fpoedig ophield 9 roaar even 

 fpoedig en even gevaarlijk wederkeerde ; met weinigen 

 kregen buik- en persloop , waardoor binnen korten tijd 

 de verzwakking uitermate groot werd. Bij beterfchap , 

 die vooral na fterk zweet en ontlastingen plaats had, 

 volgde er aflating , werd de koorts tuslchenpoozend , de 

 aanvallen veel zachter, maar afgematheid , bleekheid , 

 groene en gele kleur , neiging tot zweeten , nachtzweet , 

 opgezetheid , vuile tong , dorst , walging , drukking op 

 den hartkuil en benaauwdheid duurden bijna aanhoudcnd 

 voort, en middelerwijl de zieken allengskens fchenen be- 

 ter te worden , deden er , zonder eenige kennelijbe oor- 

 zaken , of bij eene geringe verkoudheid , zich terugkee- 

 ringen op , en wat (volgens DE KOKER) bijzonder opmer- 

 kelijk was, braakten zij op nieuw eene menigte van gal- 

 achtige, in de darmbuis uitgeftorte, flofFen. Dus volg- 

 de er inftorting op inftorting , die 6 , 7 , 8 * ja zelfs 

 nog meermalen plaats hadden. De naziekten waren de- 

 zelfde als in 1669 (*). 



In het jaar 1727 omftonden er in de maand Augustus 

 doorgaande, onregelmatige {abnormale}, niet geheel aan- 

 houdende 9 naauwelijks tusfchenpoozende koortfen. De- 

 ze, die in het begin gecnen bepaalden loop hielden , 

 lieten echter vervolgens duidelijk de anderendaagfchen 



koorts 



(*) JOHANNES DB KOKR , De morbo epidemico anni 1719 dissert^ 

 HALLERI, Collectio dissert. Tom. V. YNTEMA ,<?/<?*/ defebri- 

 bus anni 1719, p. 12. VAN SWIETEN, Comment., in H. BUERHAAVE', 

 Tom. II, p. 422, 444, 560. 



