( 16 ). 



volgens een vast witachtig , flijmig geel of bleekrood , 

 zandig bezinkfel toonde; waarop de lastigfte toevallen 

 en benaauwende hitte veel verminderden , de koortsver- 

 heffing later kwam , fomtijds de avondverheffing dadelijk 

 wegbleef , en dan de eigenlijke tertiana foms wel twee 

 of drie uren vroeger begon , doch veel gemakkelijker en 

 zonder braaklust afliep. 



Na den koortsaanval waren de lijders afgemat , zvvak , 

 bleek, hadden pijn door de leden, gele oogen, huiverig- 

 heid bij de minfte koude, bitteren fmaak , flijmerige tan- 

 den , af keer vooral van dierlijk voedfel , ftinkenden adem , 

 duizeligheid en neerflagtigheid ; de pols was nog deeds 

 verfneld, behield deeds eenige rasheid en fpanning ; bij 

 beterfchap werd hij langzaam , zacht , golvende ; zij 

 zweetten gemakkelijk , de urine bleef rood en dik ; hoe 

 langer de koortsvrije tijd duurde , zooveel te meer ver- 

 dwenen deze verfchijnfelen ; het langst klaagden zij over 

 een fpannend gevoel , opgezetheid , volheid in den bo- 

 venbuik of in den regter onderbuikszijde , vooral na liet 

 gebruik van warme fpijs , eene fterke zwaarte en vermoeid- 

 heid in de ledematen en eene geweldige zwakte en ver- 

 lies van krachten , zoodat fommige na de koorts het bed 

 naauwelijks konden verlaten. 



Ingevalle er bij deze gastrifche koorts geene critifche 

 ontlastingen plaats hadden, was de op den koortsaanval 

 volgende nacht gemeenlijk zonder flaap ; eene zeer korte 

 afgebrokene , onrustige fluimering in den morgenftond 

 verfchafte wel eenige rust , en de lijder gevoelde zich des 

 morgens iets beter , bedaarder ; evenwel was hij zeer af- 

 gemat, flaauw, neerflagtig, dorflig, niet eigenlijk koortfig, 

 maar als uitgeput door de voorafgegane koorts, de tong 



bleef 



