( 49) 



held en braaklust volgden. De tong bleef bleek of flij- 

 mig, de pols flap, lets gejaagd, veranderlijk , de kleur 

 des gelaats dof, geelachtig of bleek. De meesten bleven 

 zwak, flaauw, lusteloos , kleinraoedig , morrende en 

 ongefchikt om eenige bezigheid te verrigten , eenigen zeer 

 opwekbaar , fpoedig aangedaan , fchrikachtig , hadden on- 

 rustigen flaap , zinkingachtige pijnen , zwaarte beneden in 

 den onderbuik , enz. 



Ook was deze zwakheid met groote gevoeligheid , 

 vooral van de huid , gepaard , zoodat de minfte koude 

 of prikkel bun fterk aandeed. Het zenuwgeftel bleef 

 deeds tot krampen geneigd, zoodanig zelfs , dat fommi- 

 gen in eene zware melancholic, die zelfs tot zelfmoord 

 o verging, vervielen en deze in geheele of gedeeltelijke 

 zinneloosheid (mania) ontaardde, die echter langzaam 

 weder herflelde. Ook waren fommigen een' tijd lang 

 aangedaan door vermindering van geheugen en door eene 

 beuzelachtige fpraakzaamheid (*). 



Als naziekten behooren in de tweede plaats water- 

 zuchtige aandoeniugen gerekend te worden , welke insge- 

 Hjks , vooral bij de vronwelijke fekfe uit den behoeftigen 



(land , 



*) BARKER, bl. 27, zegt, dat hem twee razende krankzinnigen 

 zyn voorgekomen, dat beide fnel en alleen door de werking der 

 natuur, even als de krankzinnigheid na het kraambed, volkomen zijn 

 genezen. Ik zelf heb drie dergelijke gevallen gejien, waarvan twee 

 genazen door opwekkende en verfterkende middelen, een door by- 

 komenden typheusen toeftand, onder-zachte ijlingen overleed. Deze 

 razernij, ten gevolge van zwakheid ^amentia of mania a debilitate}, 

 is het eerst befchreven ^door SYDENHAM, |in de Epidemic van Lon- 

 den in 1661. Oper. Medic. Genev. 1716, 410, p. 6b. Zie ook 

 , bl. 90. SEBASTIAAN, in HUFELAND Journal, Juny 1843, 

 D 



