(227 ) 



Ook vaerc men hoog en vvijdt daer *c bezig kouter pas , 



Den vetten klaigront fcheurde. 



Her vaermigh troost wie nogh der dood ontklommen was, 

 EJI op een drijvent dak van leed en honger treurde. 

 Voorcs most men , met verdriet , na dezen bangen noodt, 



De drenkelingen vissen. 



De man vindt zijne gae , de zoon zijn' vader doot. 

 Och leefde d'ouderdom tot zulke jammernisfen ? 

 D'onnoozle jonghheit quam den zuigling nlet te baat , 



Noch kracht den frisfcher jaeren. 



De fchoonheid redt geen maegt, in zoo benaeut een ftaac , 

 Het water was te wreet, om kunne of ftant te fpaeren. 



Waar zijn uw dorpen , eer een krans om (lad en wal ? 



Waar zijn die fchoone dorpen? 

 Delfzijl , zoo fterk gebout , quam plotfelijk ten val , 

 En ziet zijn vesting en blokhuizen omgeworpen 

 Waar is het dierbaer vee, dat u nogh overfchoot, 



De rijkdom uwer weiden ? 

 Hadt maer de heete pest dat altemael gedoot ; 

 Nu fmoort het in den vloet , die (lad verfchoont noch heiden. 



Ook trof de hooge vloet door 't ongeftuimigh weer , 



Hollanders en Westvriezen. 

 Het machtig Amfterdam Hep aen en fchrikte zeer. 

 De zeeftadt Hoorn fcheen zich in 't water te verliezen. 

 Erasmus wieg werd vlot. Zijn pronkbeelt van metaal , 



Stont naeulijx boven 't water. 



De Maes beklom die ftadt , Zuidhollants waerdfte prael , 

 En vulde er ftraet en kaai met bruifchend golfgeklater. 

 Zoo was de boezem van den Noortfchen oceaen , 

 Gezwollen en gereezen. 



Geen wonder , dat wij dus b.ij de vaderlandfche ge- 

 fchiedfchrijvers melding gemaakt vinden van buitenge- 



P 2 woon 



