( 317 ) 



In alle dringende gevallen had bet geene contra indi- 

 catie , en alsdan kon noch mogt niets het gebrulk der 

 chlnine doen uitllellen , dewijl men daardoor alleen den 

 lijder kon behouden en men daardoor zelden nadeelige 

 gevolgen zag. Men moest het dikwijls en in kleine gif- 

 ten geven , want al te groote giften , op eens gegeven , 

 veroorzaakten fomwijlen , even als ieder ander tonicum 9 

 hoofclpijn , benaauwdheid , zelfs braking , zoo als MA- 

 GENDIE ook reeds meende waargenomen te hebben (*); 

 nit dien hoofde is het dan ook fteeds beter de /. chin. 

 buiten het acces , of dan , wanneer de koorts reeds hare 

 hoogte bereikt had (remisfie} , te geven , daar zij dan 

 gewoonlljk minder bezvvaart. Offchoon ook de eerlte 

 gift fomtijds door braking vverd uitgeworpen, wanneer 

 men de /. chin, dadelijk met het begin van den aanval 

 gaf; zoo werd desniettegenftaande de als fymptoma 

 aanwezige braking daardoor aanmerkelijk verminderd. 



Alhoewel ook de /. chin, in deze epidemic , waarin de 

 ondervinding geleerd heeft , dat men , vooral bij de 

 kwaadaardige vormen der koortfen , reeds den tweeden of 



der- 



(*) Revtte Medicale 1822. Mars. p. 396. THUESSINK, Geneesk. 

 Waarnemlngen^ 1828. bl. 221. BAILLY en anderen gaven in de 

 kwaadaardige koortfen te Rome in 182022 de f, chin. 9 zonder 

 merkelijk ongemak daarvan te befpeuren, tot no gr. en nicer daags, 

 en wcl met zeer gelukkig gevolg. Hij ineent, dat dit middel meer 

 necrzet dan prikkelt. Hij genas daardoor vele intermittercnde koort- 

 fen, wiens voornaamfte verfchijnfel pijn in het epigastrium en ko- 

 lij'kpijnen waren: het fcheen geen de minfte irritatie op de flijmhuid 

 der maag te verwekken ; welke hier waarfchijnlijk de kina in zelf- 

 ftandigheid in eenen hoogen graad zou verwekt hebben. Revue 

 Medicale 1827. Fevr. p. 182. Zie ook FRORIEP, Noiizen. Band IX. 

 N. 15* S. 233, en RICHTER, SpechlU Therapie. Band X. S. 459. 



