(99 ) 
met den, bij eene pasgeboren instelling vreemd klinkenden 
titel van rustend lid in onze Akademie over. Korten tijd 
voor dat zij, na menige wisseling, in het leven zoude tre- 
den, bezweek hij op den 1" September des jaars 1852, 
aan eene anthrax-ziekte, welke zich in de laatste week der 
maand Julij van hetzelfde jaar plotseling was begonnen te 
ontwikkelen. Ware zijn levensdraad niet afgesneden ge- 
worden en hij zelf krachtig en helder gebleven, dan voor- 
zeker zoude hij, even als een ander lid, met hem onder de 
rustende opgenomen, getoond hebben, dat leeftijd eene on- 
juiste maatstaf is tot bepaling der neiging tot rust, en dat 
geene ministeriële beschikking de magt heeft om werkeloos- 
heid voor te schrijven. 
Zoo bezweek dan de man, op wiens beeld onze oogen nog 
een oogenblik rusten. Hij mag merkwaardig heeten door 
zijn’ voortvarenden geest, door den rusteloozen ijver, waar- 
mede hij zijne onderzoekingen voortzette, door den rijkdom 
der vruchten, welke hij van zijn’ arbeid leverde. In zijne 
opvatting van wetenschappelijke verschilpunten zoude men 
welligt eenige meerdere scherpte en vasthoudendheid, in zijne 
geschiedkundige beschouwingen, welke hij aan elk te be- 
handelen onderwerp deed voorafgaan, eene meer heldere kri- 
tiek, en in elk zijner werken meerdere beknoptheid verlangd 
hebben. Maar dergelijke gaven zijn niet allen toegedeeld. 
Door vlijt en arbeidzaamheid daarentegen, is elk de schepper 
zijner eigene daden. Daarin vooral muntte NUMAN uit, daarin 
strekte hij aan allen ten voorbeeld, Het zijn echter niet 
alleen de vermogens van den geest, welke den voortreffe- 
lijken man uitmaken, maar ook het hart heeft zijne eischen. 
Zoo wij daaraan NUMAN toetsen, is de lof onvoorwaardelijk. 
Ik eindig daarom met de woorden, mij geschreven door hem 
die tot dergelijk oordeel het meest bevoegd mag heeten : # Zoo 
„leefde hij, geëerd en bemind bij allen, die hem kenden; 
„gelukkig voor zich zelven en de zijnen, die hij teeder be- 
rs 
