(98 ) 
zoo in velerlei ander opzigt zijn levenswandel door rijken 
zegen werd gekenmerkt, bleef hij intusschen evenmin als 
menig ander van rampen bevrijd. Onder deze zij in de eerste 
plaats genoemd de dood zijner voortreffelijke gade, welke 
hij het ongeluk had in den jare 1833 te verliezen. Deze 
brave, opgeruimde en verstandige vrouw, die hem het huis- 
selijk leven verruimde en veraangenaamde, liet hem twee bij 
bij haren dood reeds volwassen kinderen na, een’ zoon en 
eene dochter, die beide op het beeld hunner ouders als op 
eenen voortreffelijken wegwijzer in de moeiten en bezwaren 
des levens staren. Een tweede ramp, welke hem trof, was 
de vernietiging der School, waaraan hij de beste en krach- 
tigste jaren zijns levens wijdde. Ik gevoel mij hier op een 
glibberig terrein, waarop ik mij ongaarne waag. In tijden 
zoo bewogen als diegenen, welke wij beleven, is het oordeel 
zelden regtvaardig en van persoonlijke inzigten vrij. Ik 
onthoud mij daarvan. Dit alleen mag ik uit eigen ondervin- 
ding zeggen, dat door deze zoo veel besproken School eene 
klasse van kunstgenooten in de maatschappij is ingevoerd, 
waarvan men, vóór hare oprigting, geen het minste begrip 
had. Men spreke hen, en leze hunne vertoogen,; vooral ver- 
gelijke men hen met de zoogenaamde paardendoctors van 
vroegeren tijd (die bij de tegenwoordige wetgeving helaas ! 
wel niet zullen uitsterven) en‚ zoo ik mij niet bedrieg, komt 
men alsdan gemakkelijk tot de overtuiging, dat de School, 
waarin dergelijke menschen hunne vorming erlangden, lof 
in stede van blaam verdient. Gelukkig ook verdween zij 
niet ten volle: uit hare asch verrezen, kwam zij onder het 
beheer van mannen, grootendeels in haar gevormd, en waar- 
van men — waarom zoude men zulks niet mogen wenschen 
en hopen — ook voor het vervolg rijke vruchten mag ver- 
wachten. 
_NuMAaN, reeds den Ster November des jaars 1827 Tuid der 
Eerste Klasse van het Koninklijk Instituut geworden, ging 
