(92) 
de Ommelanden der provincie Groningen. Hem viel het 
nooit genoeg te waarderen geluk te beurt, om in het ge- 
slacht waaruit hij ontstond, voorbeelden te vinden ter na- 
volging waardig en dagelijksche lessen, voor het jeugdig 
hart van zooveel gewigt. Hem trof wel is waar het on- 
geluk om op zevenjarigen leeftijd, zijn’ vader Henricus 
NUMAN te verliezen, een’ man, als Leeraar bij de Hervormde 
gemeente, om braaf heid en zeden, geliefd ; om kennis, vooral 
in de Oostersche talen, geëerd ; — maar een broeder van 
den waardigen overledene trok zich het lot van den knaap 
aan. Het ís aan dezen oom, ARNOLDUS NUMAN, toen Predi- 
kant te Ezinge, in het Westerkwartier der provincie Gro- 
ningen, dat NUMAN de grootste verpligting had: van hem 
leerde hij de eerste gronden van het Latijn en Grieksch, 
en wat meer is (zoo wordt mij gemeld) genoot hij eene 
hartelijkheid, en werden hem indrukken ingeboezemd, die 
hem weldadig bleven bezielen en eene levenslange vriend- 
schap ten gevolge hadden, op wederzijdsche achting en liefde 
gegrond. Toen de eerwaardige man naar elders beroepen 
werd (naar Oud-Niedorp, Classis Alkmaar), ging de opvoe- 
ding van den jongen NUMAN in andere handen over, in die 
van B. W. HOFMANN, Predikant te Middelstum, een uitste- 
kend letterkundige, bij wien hij tevens gelegenheid vond 
om zich in de Hoogduitsche, Fransche en Engelsche talen 
te oefenen, en voor de Hooge School grondig voor te be- 
reiden. Het tweede huwelijk zijner moeder, JOHANNA SOPHTA 
PICCARD met mt. WICHERS, Geneesheer van zeer uitgebreide 
praktijk, heeft vermoedelijk een’ grooten invloed gehad op 
de keuze van het vak, waartoe hij zich opleidde. Door het 
voorbeeld toch en de lessen van zijn’ stiefvader, werden 
hem de grondbeginselen der geneeskunde, als ware het da- 
gelijksch voedsel, ingegeven, en door den werkkring eens 
Geneesheers ten platte lande, waarvan hij reeds vroeg ge- 
tuige, en voor kleinere diensten welligt medehelper was, wer- 
