en 
Rr ET 
(63) 
zijne buizen, zich den weg genoegzaam open te houden. 
Het is natuurlijk, dat hier afslijting van stof plaats heeft, 
welke men welligt in tegenspraak zal willen brengen met 
de weekheid van het deel, dat daartoe voorondersteld wordt 
te moeten dienen. Ja zeker, wanneer ik met groote in- 
spanning van kracht eene drooge hand wilde bezigen, om 
een’ Vilvoordschen steen glad te schuren of eene oorspron- 
kelijke rots in korten tijd uit te holen dooreen’ vinger, het 
zou mij zuur te staan komen. Maar op droogen steen werkt 
de steenborer nimmer. Daarenboven wordt hij niet bepaald 
in den tijd. Wat dit zegt, leert ons een vallende water- 
droppel, die de hardste steenen hol maakt, niet door geweld, 
maar door dikwijls herhaalden val. Zoo stel ik mij dan ook 
voor, dat de Pholaden, bij toenemenden wasdom, den weg 
verruimen, ter vrije bevatting van hare halzen. Mogt ik 
hierin dwalen, eene voldoende teregtwijzing zal mij gereed 
vinden, om op den goeden weg terug te keeren. 
Over de bestemming van den voet, om eene Pholade op 
den bodem van de holte des steens te vestigen en de half 
draaijende beweging der schelpen mogelijk te maken, heeft 
BOMME ons zoo heldere denkbeelden gegeven, dat wij de ver- 
klaring van ROBERTSON, hierboven vermeld, *) ligtelijk kun- 
nen missen. 
Ik eindig alzoo dit vertoog, weltevreden, indien ik mag 
geslaagd zijn, aan een onzer landgenooten de eer te heb- 
ben verzekerd, van de ontdekking der wijze, waarop Pho- 
laden zich in steen boren. 
29 Januarij 1853. 
*) pag. 61 en 62. 
