(46 ) 
en over de bedenkingen van den Heer pr HAAN geopend zijnde, 
brengt de Heer G. VROLIK in het midden, dat de ter sprake 
gebragte verhandeling van Doctor wirziams, althans in uit- 
treksel, na het indienen van zijn betoog aan de Akademie, 
ter zijner kennis is gekomen; waaruit hem bleek dat, gelijk 
te regt door den Heer nARTING werd aangevoerd, WILLIAMS 
aan het uitgeademde koolzuur een oplossend vermogen wil 
toekennen op het gruis, dat in de buizen des weekdiers be- 
vat is, en aldaar met het zeewater in aanraking komt. Op 
de Eingelsche kusten de steen, waarin de Pholaden zich nes- 
telen, als ware het uitsluitend kalksteen zijnde, zoude dit 
gruis, naar zijne meening, in opgelosten staat, naar buiten 
wijken en dus doende alle belemmering van de verdere huis- 
houding uit den weg geruimd worden. De Heer vrorik zegt 
welligt te kunnen volstaan met de eenvoudige aanmerking, 
dat de onmiddelijke gemeenschap van de cel met de omrin- 
gende golven der zee voldoende is, om het gruis vrij te 
maken. Dit echter ware slechts redenering tegenover rede- 
nering stellen. Wirrrams beroept zich op eene eigenschap 
van het koolzuur, dat hij als gevolg der plaats vervangende 
ademhaling door de watervoerende siphones van het week- 
dier laat voortbrengen en uittreden, om de fijn gemaakte kalk 
op te lossen en met het zeewater te vermengen. Het blijft 
derhalve de vraag of het koolzuur onder zulke omstandig- 
heden dit vermogen heeft. De Heer vrorik heeft, ten einde 
dit uit te maken, een paar oncen kalkwater, gedurende een 
half uur aan inblazing van uitgeademde lucht, door middel 
eener glazen buis, blootgesteld, met geen ander gevolg, dan 
dat er op de bekende wijze een nederplofsel van koolzure 
kalk werd gevormd. Het na de bezinking voorzigtig afge- 
goten water bleek, na scheikundig onderzoek geen enkel 
teeken van kalk te bevatten. Het voorgeven van WILLIAMS, 
als zoude het uitgeboorde gruis op den bodem der cel door 
middel van koolzuur worden opgelost, is alzoo ten eenenmale 
