(45) 
ken, zoowel wanneer zij uit hout en derrie, als wanneer zij 
uit steen genomen worden. LEENDERT BOMME zegt, dat de 
Pholas de fijne tandjes op de oppervlakte der schelp, als eene 
rasp of vijl bij het boren bezigt; deze tandjes zijn echter 
zoo bros, even zoo als de geheele schelp, dat men bezwaar- 
lijk begrijpen kan, hoe zij bij het boren in steen iets zouden 
kunnen vermogen; zij zijn dan ook geen vereischte bij boor- 
schelpen, daar de schelp van Modiola lithophaga geheel glad 
en met eene fijn gestreepte huid of epidermis bedekt is. 
Met alle deferentie voor het gevoelen van den geachten 
schrijver der verhandeling, schijnt prsmaves even zooveel 
regt te hebben, met zijne toestemming te weigeren aan het 
denkbeeld, dat het dier zijne schelp, als rasp, bij het boren 
bezigt; als cAmLAUD gegrondene redenen inbrengt tegen de 
theorie, dat er aan scheikundige middelen, ter oplossing van 
den steen moet gedacht worden. Daar de schelp geheel on- 
gedeerd blijft, zoo schijnt deze de wanden der holte bij de 
boring niet te raken en zoude het boren dan door de zachte 
deelen en wel te gelijk door den voet, den mantelrand en 
den sipho geschieden ; dewijl het einde en de zijde der holte 
in den steen, even zoo als hare opening, bij den aanwas der 
schelp, in omvang toeneemt. 
Uit de vermelde waarneming van cAirLAUD, die in den 
tijd van vijftig minuten eene diepte van elf strepen in kalk- 
steen heeft zien boren, zoude er minder aan eene langzaam 
werkende kracht moeten gedacht worden, dan wel aan een 
bijzonder vermogen, aan gemelde deelen gezamenlijk eigen. 
De tijd zal leeren, in hoe verre men tot de theorie van 
HANCOCK terug zal moeten komen. Intusschen blijft de aan- 
dacht gespannen op het onderzoek van de H.H. erre pe 
BEAUMONT, MILNE-EDWARDS €en VALENCIENNES, die, zoo als te 
verwachten is, waarschijnlijk eenig licht over deze zaak zul- 
len verspreiden.” 
De beraadslaging over het verslag van den Heer HARTING 
