(122) 
ger is dan deze afstootende. werking, de cohesie over- 
wonnen en de deeltjes van elkander geworpen zullen worden. 
Men kan dit zigtbaar maken door in eene plaat eenige 
smalle voren uit te groeven. Wanneer in eene dezer voren 
een metaaldraad (platina, goud, zilver, lood, enz.) gelegd 
wordt, en er nu door dezen draad een stroom gevoerd wordt, 
wordt de draad eerst gloeijend, daarna smelt hij, en daar 
hierdoor de coheesie der deeltjes zeer verminderd is, bekomt 
de afstootende galvanische kracht de overhand, en de draad 
springt op de zwakste plaats (homogeen en even dik kan 
zij op alle plaatsen niet zijn) in twee deelen vanéén. 
Dit in twee deelen vanéén springen van den metaaldraad 
heeft echter nooit plaats, zonder vergezeld te zijn van het 
volgende bekende verschijnsel. — In het eerste oogenblik 
namelijk na de verbreking wordt er een lichtboog gevormd 
tusschen de beide afgebroken uiteinden van den draad — 
die lichtboog nu bestaat uit stofdeeltjes, die van het eene 
uiteinde naar het andere worden overgebragt door het ruim, 
dat tusschen die beide 1s ingelegen — het is het gewone 
verschijnsel van den galvanischen vonk en van den lucht- 
boog, zoo als men die tot verlichting en bij het micros- 
coop reeds aanwendt. Vele proeven, en vooral ook de mijne, 
hebben doen zien, dat deze overbrenging van stof vooral, 
en zeker in grootere mate van den positieven kant naar 
den negatieven, dan omgekeerd, plaats heeft. Door het toe- 
passen van deze zekere daadzaken meen ik gemakkelijk tot 
de verklaring van het Porretsche verschijnsel te kunnen 
geraken. 
Wat is, zoo vervolgde hij, een poreuse wand anders, dan 
een wand, waarin eene zeer groote menigte capillaire buisjes 
zijn, die hare openingen hebben op de beide oppervlakten 
van den poreusen wand. Deze capillaire buisjes zijn bij de 
proefneming gevuld met water; zij stellen de gemeenschap 
daar tusschen het positieve en het negatieve bakje; zij zijn 
