mr ee ee en a in mann, anbsnddes aar 
he le 
re 
(127 ) 
der Natuurlijke Geschiedenis, dat het onderwerp zijner stu- 
die uitmaakt. — Na als bekend te hebben voorondersteld, 
dat sedert LinNmus de wetenschappelijke naam der soort 
steeds uit twee ‘voorden bestaat, waarvan het eerste de naam 
van het geslacht, het tweede die van de soort is, rigt hij 
de aandacht der Vergadering op de groote vermeerdering 
der soorten in getal, sedert de tijden van LiNNmus, en 
geeft hij daarvan meer dan een voorbeeld. — Daar nu de 
meeningen omtrent de grenzen van het begrip genus of 
geslacht bij de onderscheidene beoefenaars der Natuurlijke 
Geschiedenis zeer uiteenliëpen, en velen de regelen van 
LINN/EUS of niet kenden, of niet opvolgden, is daaruit een 
groot verschil van namen ontstaan, en werd hierdoor de 
synonymie eene zeer ingewikkelde zaak, welke, hoe dor 
zij ook zijn moge, echter niet verwaarloosd kan worden, 
zonder tot verwarring aanleiding te geven, die slechts door 
eene behoedzame kritiek kan worden vermeden. Daarin ziet 
de Heer VAN DER HOEVEN eene der redenen, waarom de naam- 
geving in de Zoölogie onzeker en onbepaald geworden is, 
en waardoor de Britisch association in 1842 bewogen werd 
eene Commissie te benoemen, met den last om regels voor 
te schrijven, door welke de nomenclatuur op een’ gelijk- 
matigen en vasten voet mogt worden gebragt. — De Heer 
VAN DER HOEVEN zal zich slechts met enkele punten van 
dit verslag bezig houden, — Vooreerst is het hem voor- 
gekomen, dat, hetgeen in den aanhef gezegd wordt, niet 
van eenige overdrijving is vrij te pleiten. De schildering 
toch van de wanhoop van een’ naturalist, die in eene 
buitenlandsche verzameling van voorwerpen van Natuurlijke 
Geschiedenis wetenschappelijke namen leest, die hem even 
vreemd zijn als de taal van het land, schijnt overdreven. 
De Engelsche Commissie is echter van dit beginsel uit- 
gegaan, en heeft daarom overal voorgesteld, dat al de namen, 
die aan eene soort gegeven: zijn, door een’ enkelen naam 
