(144 ) 
algemeen verschijnsel is, overal waar het parenchym zich 
zeer sterk ontwikkelt, gelijk b. v. in alle knolvormige sten- 
gelorganen, in vleezige vruchten enz. — Ook is het juist 
de sterke vermenigvuldiging van de parenchymateuse cel- 
len, waardoor de prosenchym-cellen, welke de vaatbundels 
zamenstellen, plaatselijk verdrongen worden, die als de oor- 
zaak van deze splitsing der vaatbundels, of liever van het 
toenemen van het getal hunner mazen moet worden be- 
schouwd. 
De gewigtigste gevolgtrekking echter uit dit onderzoek 
afgeleid, is, dat de zoo uiteenloopende maaksels van ver- 
schillende varens slechts ontwikkelingsvormen zijn, van 
eenen en denzelfden oorspronkelijken typus. 
Men kan vier hoofdvormen onderscheiden, namelijk : 
1°. zulke varens, als de Hymenophylleen en Ghleiche- 
niaceën die in hun’ dunnen onder de aarde voortkruipen- 
den stengel een’ enkelen centralen vaatbundel hebben; 
2°. varens, met een’ knolvormigen stam en verkorte ine 
ternodiën, welke een waar merg- en schorsparenchym be- 
zitten, van elkander gescheiden door netsgewijs vertakte 
__ vaatbundels; hiertoe behooren de geslachten Aspidium, Po- 
lypodium, enz; 
83°. die, waar, gelijk bij Angiopteris, netsgewijs verbon- 
den vaatbundels door het geheele parenchym verspreid zijn ; 
en eindelijk, 
4°, de Boomvarens, bij welke het middengedeelte van 
den stam uit een parenchymateus weefsel bestaat, waarin 
zich talrijke vaatbundels bevinden, die onderling netsgewijs 
verbonden zijn. De buitenste lagen bestaan uit eigendom- 
lijk gevormde bundels van prosenchymateuse cellen, waar- _ 
van het inwendige gedeelte grootendeels door zeer wijde 
gestreepte vaten wordt ingenomen. 
Bij naauwkeurige vergelijking nu van dit maaksel met _ 
dat van Angiopteris, blijkt, dat deze buitenste lagen niet 
