(314 ) 
is geworden, en men ziet ook 2 werkelijk kleiner en meer om- 
schreven zich vertoonen, terwijl voorts bij accomodatie voor 
verwijderde voorwerpen @ veel meer tot y genaderd is dan 
bij het begin der waarneming, hetwelk zonder achteruit- 
wijken der lens niet wel in beo is. Nadere toetsing 
hiervan belooft seNPr’s methode, om uit den afstand van 
twee spiegelbeeldjes van twee ter zijde geplaatste lichten 
de bolheid der lens te berekenen, hetwelk mermmOrTz reeds 
aanvankelijk op de voorvlakte der lens heeft toegepast. 
Kennen wij nu langs dezen weg de bolheid, en door sprekers 
methode den afstand tusschen cornea en voorvlakte der lens, 
dan ontbreekt alléén nog de juiste kennis van de ach- 
tervlakte der lens, die wel niet ligt zal verkregen worden, 
wijl de aldaar teruggekaatste stralen een’ weg door de lens 
zelve moeten afleggen en daarbij eene afwijking van hunne 
rigting ondergaan, -die, bij de anatomisch-physische ge- 
steldheid der lens, naauwelijks voor berekening vatbaar 
schijnt. 
Spreker stelt zich van zijne methode gewigtige resultaten 
voor bij het onderzoek van oogen van bijzienden en ver- 
zienden, voorts in gevallen van hebetudo visus enz. 
Tot het mechanisme overgaande, deelt spreker in de 
eerste plaats de door CRAMER verkregene resultaten mede. 
Een hoofdmoment is daarbij de stand der iris. KARL STELLWAG 
VON CARION had reeds beweerd, dat zij op de lens rust en 
dat alleen aan den omtrek der lens een ringvormig kanaal, 
als achterste oogkamer overblijft. Cramer besluit, vooral 
op grond zijner bevriezings-proeven, dat er geene achterste 
oogkamer hoegenaamd bestaat. Hoe het zij, spreker heeft 
zich overtuigd, dat de iris op de lens rusten kan en hoopt 
weldra aan te toonen, dat dit gedurende het leven nog eer 
het geval zal zijn, dan na den dood. STELLWAG VON CARION 
had ook reeds doen opmerken, dat gelijktijdige werking der 
circulaire en radiale vezelen van de iris eene drukking 
