(315 ) 
op de in hare concaviteit gelegene lens moet te weeg bren- 
gen, wijl de iris hierbij trachten moet, hare bolle vlakte 
in eene platte te veranderen. Dat werkelijk de iris op die 
wijze eene drukking op de lens uitoefent en dat dien ten 
gevolge de lens in het gedeelte, dat aan de pupil beant- 
woordt, eene sterkere welving verkrijgt, heeft cRaMER proef- 
ondervindelijk aangetoond, Vooreerst zag hij op een versch 
uitgesneden oog eener Phoca, waarbij de uitwendige oog- 
spieren geene werking meer konden uitoefenen, dat eene 
magneto-electrische prikkeling der iris de lens boller maakte 
en dat dit miet meer geschiedde, wanneer de iris afgescheurd 
was. Na lange voortzetting der proef bleef de lens in het 
midden zigtbaar eene sterkere welving behouden, van druk- 
king der iris afhankelijk, Op vogeloogen, zonder deze uit 
den kop te nemen, die op eene kurken plaat bevestigd was, 
verkreeg hij gelijke uitkomsten. — Aan den zoogen. musc. 
tensor choroideae schrijft cRAMER het vermogen toe, om de 
zonula Zinnii te spannen, waardoor de lens zou belet wor- 
den, achteruit te wijken. Anatomische nasporingen hebben 
spreker tot een geheel andere voorstelling omtrent de wer= 
king van den zoogenoemden m. tensor ehoroideae geleid. Het 
is hem namelijk gebleken, dat het zoogenaamde ligamen- 
tum pectinatum iridis, hetwelk uit veerkrachtige vezelen, 
van de membrana Descemetii zich op de iris voortzettende, 
zou bestaan, niet aanwezig is, dat althans alle vezelen, van 
genoemde membrana afkomstig, zich naar achteren voort- 
zetten en tot-inhechting dienen van den m. tensor cho- 
roideae, terwijl zijdelings van dezelfde veerkrachtige veze- 
len de radiaire vezelen der iris ontspringen, welk vlies 
overigens van de processus ciliares zich voortzet. Zeer innig 
is de m. tensor met de choroidea verbonden, welker stroma 
zich in het perimysiam van dit spiertje voortzet, en de 
naauwelijks uitrekbare choroidea moet dus als het vaste 
punt beschouwd worden, terwijl de veerkrachtige vezelen, 
