(“867 
Hoe nu dit vreemd verschijnsel te verklaren? De ligte 
doordringbaarheid van het weefsel des aardappels, schijnt 
daartoe den sleutel te kunnen geven. Ik bewaar ín mijn 
museum een aardappel, door welken een uitlooper van het 
Agropyrum repens zich den weg had gebaand, zonder merkbare 
verandering in de inwendige structuur des knobbels te 
weeg te brengen. 
Gelijkerwijze stel ik mij voor, dat een knobbeltje in het 
diepliggend oog eens aardappels, door omringende vezelen 
of welke andere oorzaak, in zijn gewonen voortgang terug- 
gehouden, eene zwakke plaats in de onmiddelijke nabijheid 
van dat oog heeft ontmoet, waartegen het bij verdere ont- 
wikkeling is aangedrongen en, den eersten tegenstand heb- 
bende overwonnen, op zijn eenmaal gevormden weg is 
voortgegaan, bij toenemenden wasdom alles om en voor 
zich wegdringende, wat aan zijne steeds vermeerderende 
grootte zou kunnen hinderlijk zijn. Luangzamerhand alzoo 
geheel zijnde ingesloten geraakt in het saprijk weefsel van 
den. moederknobbel, waaraan hij zelf zijn eerst ontstaan 
verschuldigd is, kan het niet missen, of bij voortdurenden 
wasdom moet deze ontvangplaats te eng worden voor zijne 
bevatting en uiteenbarsten op eene der streken, die het 
minst weêrstand bieden kan *). 
Aldus behoudt hij wel zijne eerste zitplaats, doch aan- 
vankelijk geheel ingesloten en onzigtbaar voor het oog, 
ligt hij nu open in een zacht moes, zijne verdere ontwik- 
keling te gemoet gaande, ingevalle hij met zijne moeder 
in een vruchtbaren grond is overgebragt, of zich daarin 
van den aanvang af reeds mag bevonden hebben. 
Dat men door kunst een dergelijken wasdom kan te 
voorschijn roepen, is mij dezer dagen bekend geworden uit 
de Verhandlungen der Section für Botanik, Land- und 
*) Zie fig. 2. Hier is ongeveer een vierde deel des aardappels weg- 
gesneden, om de plaats van insluiting geheel open te leggen. 
