( 338 ) 
zij niet, zoo als bij de vogels, een verzwakkend proces. 
Dat eene verandering van kleur ook in andere, tot de 
hoornvorming behoorende werktuigen plaats heeft, hebben 
wij reeds boven aangestipt. Bij het mannetje van den ge- 
wonen lijster verkleurt bijv. de bek, in het eerste jaar, 
van zwart tot oranjegeel, en wordt, telkens gedurende den 
tijd der voortteling, hooger roodgeel; terwijl de bek van 
den spreeuw, Sturnus vulgaris, die in den zomer geel is, in 
het najaar steeds weder eene bruinachtige kleur aanneemt. 
Diergelijke verschijnselen hebben ook plaats bij de snavels 
en pooten van eene menigte andere soorten, zoo als ook 
bij de horens en hoeven der zoogdieren; zij waren groo- 
tendeels reeds lang bekend, en wij voeren deze feiten hier 
slechts aan, omdat zij in verband staan met de verande- 
ring van kleur en de regeneratie, welke de reeds gevormde 
vederen ondergaan. 
Wij hebben in de voorgaande regelen geheel buiten aan- 
merking gelaten de vragen: op welke wijze de vorming 
van nieuwe draadjes bij de vederen en hare kleurverande- 
ring, of die der haren plaats heeft. Deze vragen behooren 
tot het gebied der zoogenaamde mikroskopische anatomie 
en chemie, en vereischen eene mieuwe reeks van naauw- 
keurige onderzoekingen, tot welker gemeenschappelijke be- 
werkstelling zich ons geacht medelid, de Heer HALBERTSMA, 
welwillend heeft aangeboden. De ontwikkeling der vederen 
is door de zoötomen met groote naauwkeurigheid beschre 
ven, maar over hare regeneratie en over de wijze, hoe het 
nieuwe pigment zich in de reeds gevormde vederen be- 
geeft, weet men niets, dan wat men uit de wetten, aan 
welke de hoornvorming in het algemeen is onderworpen» 
afleiden kan. Hetzelfde geldt van de hoornbekleeding der 
snavels en der pooten bij de vogels. Het haar der ver- 
schillende zoogdieren is op verre na niet in alle rigtingen 
naauwkeurig mikroskopisch onderzocht. Men mag zelfs in 
