124 " ET BELANCRIJKE VAN HOLLANDS GROND- 



Hier groeit en bloeit her weeligh koren, 

 Omheinc met fteeckelighe doren : 

 Daar fpoeic een fpeeljacht over 't meer: 

 Hier rookc een dorrep : ginder veer 

 Wil in 't verfchiet een Hot verflaeuvven, 

 En hoogher op 't geberghte blaeuwen. 



Met deze melding van het gebergte komt de Dich- 

 tcr weder op Trojaanfchen bodem. In al hct vorige 

 fchetste hij het Hollandfche buitenleven : en geen 

 \vonder. De goude Titan was , voor VONDEL , van 

 over het Wtfkcrmeer opgegaan , en de hoogte bij 

 het landhuis van REAAL had, voor hem, den berg 

 Ida vertegenwoordigd. 



Eene , niet min treffende , befchrijving van de Hol- 

 hndfche landsdouw gaf dezelfde Dichter in den 

 aanvang'van zijn landfpel Lcciwchdalers\ waar de 

 Olide vrouvv KOMMERRIJN met deze woorden optreedts 



Tcr goeder ure toont de klare morgenftrael , 

 Een vcurbd van de zon , mij 't oude Leeuwendael , 

 Het vleck van mijn geboorte, en zijn beplante wallen; 

 Waar laughs de verfche beeck zachtzinnigh koint gevallen , 

 De zandige oevers fchaeft, en Zuid- en Noordzij deelt: 

 Terwijl een morghenlucht in'tboomloof ruischt en fpeelt. 

 Hier rijst de Leeuvvenbrngh , en ginder breit de linden, 

 Waar onder mij ter fluik mijn vrijer wist te vinden, 

 Zijn bevende armen uit , en is alreede krom 

 En gemelijck , als ik , van hoogen ouderdom. 

 Aan deze zijde plagh de koe van room te . zwellen* 

 Aan d'andre *t weeligh ooft, en pruimen , en moerelleiu 

 Ick zie de landkapel des Veegods in 't verfchiet. 



Ge- 



