112 DE KUNST, ALS VEREENIGSTER , ENZ, 



verbond fticlit, dat ons aan al wat edel en voor- 

 trefFelijk is, ja aan de geflachten , welke reeds in 

 hunne graven rusten, en de geflachten, die komesi 

 zullen, hecht! een verbond, hetwelk door geene 

 wereldlijke of geestelijke dvvingelanden kan vernie- 

 tigd worden ! Ja, zoo zijt gij , voortreffelijkc 

 kunften ! de bron van een fchoon en rijk levens- 

 genot! de heerlijke prikkels tot edele werkzaamhe- 

 den ! en die onontknoopbare band, welke ons, reeds 

 liier, aan onze hoogfte beftemming, aan ons eeuwi-g 

 vaderland , aan de wereld der geesten verbindt ! 



Zijt en blijft dan bet doel van het loffelijk ftreven 

 ook in deze voortrefFelijke inftelling! zijt en blijft 

 de bron van een veredeld genoegen! verhoogt onae 

 vreugde ! lenigt onze finarte ! balzemt elke wond 

 der ziele I droogt onze tranen ! leert ons het leven 

 naar waarde fchatien ! met een kalm gemoed het 

 fmartelijke torfchen, en het goede hartelijk genieten! 

 tot dat e*dnmaal het heerlijk oogenblik aanbreekt, 

 waarin wij , met dank en aanbidding, onmiddelijk 

 zullen aanfehouwen het fchoone , het grootfche , 

 het goede, het heilige. 



