10(5 DE K17NST , ALS VEREENIGSTERDER Z1NNELIJKE 



moge hier vragen : Indien de treurfpeldichter zijne 

 gewaarwordingen aan eene gefchiedkundige ge- 

 beurtenis knoopt , in hoe verre mag hij alsdan de 

 w gefchiedenis aanvullen , of ons die anders doen 

 zien, dan zij werkelijk gebeurde?" De getroffen 

 aanfchouwer wendt zich wrevelmoedig van den fpits- 

 vindigen vrager af. Is hier niet alles eene denk- 

 beeldige wereld ? Zijn immer of ooit de handelende 

 perfonen z66 vereenigd geweest , als de dichter dit 

 wilde? Maar is de daad in de hoofdzaak waar? 

 Zouden de handelende perfonen zich 266 hebben 

 kunnen vereenigen ? Zijn tijden , omftandigheden , 

 karakters, (voor 200 verre zij bekend zijn,) rege- 

 ringsvorm , taal en zeden , naar waarheid voorgeftelt , 

 en daarbij eene ware , heilige 9 dichterlijke , eenheid 

 in de handeling bewaard ? Welnu I dan volge de 

 dichter den ftroom zijner gewaarwordingen : hij 

 wachte zich flechts, dat wij hem niet moeten toe- 

 roepen , gelijk de Franfche dichter dit den Engel- 

 ichen deed : 



Sur vttre th&dtre infectt 



D* horreurs , de gibets , de carnage t 



Mettez done plus de verity 



Avec de plus nobles images. 



Indien hij dit zorgvuldig blijft ontwijken , en ons 

 niet dan waarheid en eenvoudigheid verzinnelijkt : 

 gevvis , hij zal ons hart met zich voeren, ons treffen 

 en verrukken. Ja , zoo immer , het is dan als de 

 redenaar of dichter ons verheft, dat wij de boven- 

 fcinnelijke wereld, het oneindige, dat in ons woont, 



als 



