EN BOVENZINNELIJKE WERELD IN DEN MEKSCH. 



De Dichter zegt het onbewimpeld, (en, indien 

 hij het niet zeide , zijne taal zou hem dadelijk ver- 

 raden ,) dat hij trefFen of vermaken , dat is , met 

 ons gevoel en onze verbeeldingskracht fpelen zal. 

 Maar trefFend oogenblik ! hij heeft gefproken ! 

 Ja, z66 onwederlegbaar is die waarheid! z66 grootsch 

 of verheven is die daad of gebeurtenis ! z66 heilig 

 en onwrikbaar de deugd ! z66 verheven de mensch ! 

 7,66 groot de Oneindige ! . . . Als in een toover- 

 fpiegel deed de dichter ons de waarheid met de 

 oogen onzer ziel tastbaar zien : wij weten het voor- 

 gefrelde z65 onomftootelijk , dat ons elk nader be- 

 toog walgt. De beide uiterften in den mensch, 

 het tijdelijke en eeuwige , greep de dichter aan , ver- 

 bond deze inniger, en roerde en trof ons diep. 

 Zelfs in zijne lagchende fchilderingen van natuur- 

 tooneelen, zijne fcherts, zijne kout, zijne minne- 

 zangen , fpelen die roerende gewaarwordingen , welke 

 ons wegflepen. Maar daagt hij op in z'ijnen majes- 

 tueufen helden , of verheven lierzang , of alles in 

 zich vereenigend treurfpel; dan gevoeleri wij het in 

 deszelfs volheid , wat de kunst vermag. In het 

 treurfpel vooral is alles dichtftuk. De dichter brengt 

 ons dadr geheel over in de wereld zijner gedachten. 

 Het is ons bewust, er beftaat niets wezenlijk van 

 alles , wat wij zien of hooren ; en toch , wij 

 leven , denken , gevoelen in die wereld ; wij verge- 

 ten ons zelve z66 geheel, dat het ons dikwerf vele 

 moeite kost, om ons weder in de dagelijkfche we* 

 reld, welke ons omiingt, te verplaatsen. 



Het koude, alles wikkend en wegende verftand, 

 G 5 mo- 



