104 DE KCNST, ALS VEREENlGSfER DER ZlNNELtJKE 



gende ons niet meer ^treft, en onze ziel door aan- 

 doeningen gefchokt wordt , welke Wij niet befchrij-> 

 ven kunnen. Heedijk wonder ! voor elke onftoffe- 

 ]ijke gedachte heeft hij hoorbare klanken in gereed- 

 held : die klanken verbindt hij ; wij volgen , wat 

 ons gehoor treft; de juistheid dezer rangfchikking * 

 de volheid der denkbeelden , de fijnheid der voor- 

 ftelling, bet harmonifcbe der toonvallen, alles, alles 

 fleept ons mede ; het ware , het fchoone , het goede 

 treft ons van alle kanten ; bovenzinnelijk en ftoffe- 

 Hjk tevens , zijn tijd en eeuwigheid voor ons gevoel 

 vereenigtt ,,en wij zien in den echten Redenaar, en 

 & Dichter ( m thans de woorden van Nefirlands 

 grootften redenaar de mijne te maken,) de onbe- 

 to twistbare grootheid van des menfcben aanleg , den 

 to hoogen adel van dat verzinnelijkt denkvermogen , 

 to hetwelk, als het onbegrijpelijkfte van alle won- 

 to deren , in menfchelijke gedaante op deze aarde 

 to bmwandelt (*)." 



De Redenaar nu, M. H. , kondigt ons als van 

 zelve^ doch ook niets meer aan, dan dat hij wet 

 2al fpreken , en het verftand nader tot het gebied 

 der waarheid voeren; maar de heerlijkheid zijner 

 taal, de juistheid zijner denkbeelden 9 het treifende 

 Sijner vergelijkingen werkt onwederftaanbaar op ons 

 haft; en, eer wij het zelve weten, ftaan wij reeds 

 bjp die redelijk zedelijke hoogte , waarop het fcherp- 

 feinnigst betoog , de afgetrokkenfte redekavelingen 

 ons zeldzaam brengen kunnen.i 



De 



(*) j k v. D, JALM> Redevoenngen, I. D, bl. 23? 



