EN BOVENZINNELIJKE WE11ELD IN DEN MENSCH. 1 03 



en vvaardoor het onwederjegbaar blijkt, dat wij van 

 goddelijk geflacht zijn. 



De ontevredenheid van den echten kunftenaar met 

 zich zelve en zijne kunstvoortbrengfclen is een , 

 misfchien te weinig opgemerkt, blijk, dat hij tot 

 <lit edele en verhevene genaderd is. Hij befchouwt, 

 wat hij voortbragt: maar hoe weinig fpreekt dit nog 

 uit, wat in zijn hart gloeit! Al wat hem omringt 

 eerbiedigt, ja bewondert, wat hij mededeelde; hij, 

 de kunftenaar , alleen , in zich zelve of in zijne 

 eenzaamheid gekeerdi , is niet voldaan; fomwijlen 

 ontevreden ; ja dikwijls glinsteren tranen van wrevel 

 in zijne oogen; want hij 9 hy befeft het duidelijk, 

 hoe zijn toegejuicht voortbrengfel verre beneden het 

 gevoel van zijn hart gebleven is. Waar de middel- 

 niatige zich zelve overal op den voorgrond poogt te 

 plaatfen, en op eene kunftige wijze zijne eigene 

 voortbrengCelen den wierook van den lof toezwaait, 

 treedt hij fchroomvallig terug; bloost dikvverf, als 

 men hem bewondert ; ja ontvlugt vaak de plaats 

 zelve, waar de uitbiincligfte toejuichingen hem vol- 

 gen zouden. 



Is het nu niet een treffend verfchijnfel , dat de 

 mensch zijne denkbeelden, welke niemand kan ge- 

 waar worden , in zigtbare teekenen of hoorbare 

 klanken hult , en deze zoo in het verftand , in het 

 hart, of in het gevoel van anderen overflort? maar 

 nog treffender is het , dat hij door deze teekenen of 

 klanken, waarin hij zijne denkbeelden hulde, onze 

 gewaarwordingen in beweging brengt , ja ons in 

 eene fternming verplaatst, vvaario het ons omrin- 

 G 4 gen- 



