102 DE KUNST, ALS VEREENIGSTER DER ZINNEL1JKE 



Schijnt het ons nu reeds niet geheel ontwijfelbaar , 

 dat de kunftenaar, juist daardoor dat hij zich als 

 zoodanig aankondigt, ons het regt geeft, om lets 

 hoogers van hem te verwachten , dan het gewone 

 'leven fchenken kan ? Er is niets , dat hem verpligt 

 kunftenaar te zijn ; gee^ne (laatswet , geen burgerpligt , 

 geene maatfchappelijke verbindtenis kan hem hiertoe 

 noodzaken. Het verhevene , dat in zijn hart woelt, 

 prikkelt hem, om de wereld zijner gedachten te 

 zoeken , en hetgeen er in zijne ziel huisvest, ons 

 mede te deelen. Wordt hij door andere prikkels, 

 door belang, eerzucht, of waanwijsheid gedreven, 

 helaas! zijne voortbrengfelen doen ons fpoedig zien, 

 welke geestes-kinderen zij zijn. 



Zien wij nu echter het verhevene reeds dadr zoo 

 merkbaar uit de voortbrengfelen der kunst blinken, 

 waar zij nog zoo veel vau hetgeen haar van buiten 

 wordt aangebragt , ontleenen moet ; hoe veel te 

 ineer moet ons dan dat bovenzinnelijke in de kunst 

 treffen, waar zij het grootfte gedeelte van haar 

 wezen en middelen uit zich zelve ontleent , ja ons 

 fomtijds lets aanbiedt, waarvan geen voorbeeld in, 

 of op , of boven de aarde te vinden is ; iets , dat 

 in het oneindige van onzen eigenen geest huisvest, 



en 



Ja, zie die wichtjcs, wier gelaat 



Steedg lagchend, frisch, als 't roosjc ftaat, 



En VOQF verwelking, nocb vernieling heeft te vreezeu : 

 Uw telgje zweeft bun retfen door , 

 Ween met, het juiclit in 't englenkoor; 



Ki|r it 't on* naauw vergund om mcnscb te mogen wezen. 



