5>S DK KUNST,ALS VEREEN1GSTER DER 



hij behoort. Indien wij dit met op her innigst er- 

 kenden , hoe zou ons dan iets met zoo veel kracht 

 tot zich kunnen trekken, dat, in eenen eigenlijken 

 zin , niet beftaat ? 



Die ftanden , die buigingen , die wendingen , die 

 gebogen houdhigen , welke , hoewel zich niet la- 

 tende bepalen , toch in lijnen bepaald zijn , en in den 

 zwierigen dans ons oog zoo kluisteren; waarom 

 fchenken zij ons een innig genoegen? waarom vol- 

 gen wij haar met onze deelneming, en bewonderen 

 iets, waarvan wij ons zelve zoo nioeijelijk rekenschap 

 geven kunnen ? Is het niet dat denkbeeldige iets , 

 hetwelk wij fchoon noemen, doch niet verder ver- 

 klaren kunnen; dat geheimzinnig vereenigen van het 

 wezenlijke , met datgene , wat wij denken , en het- 

 welk ons gevoel in beweging brengt ; is het dit 

 niet, dat ons aangename gewaarwordingen fchenkt? 



Wij verlaten het gewoel der wereld; wij ontruk- 

 ken ons aan den maalftroom der zorgen en moeije- 

 lijkheden , welke ons aan het dagelijkfche leven bin- 

 den ; het land , de fchoone natuur trekt ons tot zich , 

 en meer dan e<fn heerlijk tooneel der natuur trefc 

 en verrukt ons. Wij beklagen ons, dat hetgeen 

 wij nu genieten , zoo kort duurt, . . . Ziet , gind- 

 fche werkzame handen zijn onledig, om dat genot 

 duurzaam te doen zijn 5 en u, hetgeen voorbij ging, 

 pp paneel of doek weder te geven. Wij treden 

 nader; maar welk een onderfcheid! deze geeft ons 

 op het doek alles weder, wat onze oogen zagen, 

 doch het fchijnt een dood ligchaam; wij gevoelen 

 niets , en onwiliekeurig wenden wij ons tot den vol- 



gen- 



