$6 DE KUNST, ALS VEREENIGSTER DER ZINNEL1JKB 



gedaante, houding, licht, kleur, of toon, ons tot 

 zich trekt, en ons met een innig genoegen vervult: 

 (een fchoone lentemorgen, een goed gefchakeerd 

 bloemenbed, rijke weiden, bloeijende graanvelden, 

 vrolijke natuurtooneelen :) of omgekeerd, wat ons, 

 bij het gewaarvvorden van het zelven , als terug 

 doet deinzen, en toch weder naderen : (het gezigt 

 van den oneindigen ftarrenhemel , den peilloozen 

 afgrond, den donderenden oceaan,) doet ons dit 

 alles niet dikwerf met verrukking uitroepen : wat 

 is dat fchoon! wat is dat heerlijk en vol majes- 

 teit! En is dan deze uitroep niet misfcbien de 

 beste verklaring van datgene , wat, in zoo vele op* 

 zigten , voor ons onverklaarbaar blijven zal ? 



In alles nti, hetwelk ons gevoel fterk treft en 

 wegQeept, pogen wij altoos anderen onzer natuur- 

 genooten te doen deelen : wij zoeken daartoe woor- 

 den , gedaanten , kleuren , licht en donker , toonen 

 en geluiden. Deze nil tot dat oogmerk te gebrui- 

 ken, en in dat gewaad onze gedachten en gewaar- 

 wordingen te kleeden , dit doet ons dingen voort* 

 brengen^ welke nimmer 266 beftonden, en in deze 

 dingen de afbeeldfels zien van het hoogere waartoe 

 ztj behoren. Dan wordt de natuur die verhevene 

 beeldfpraak, vvaarin J s menfchen kunstgevoel verwe- 

 zenlijking van zich zelve zoekt: ja, dan wordt de 

 wereld die ons omringt , de fchaduw dler edeler 

 wereid, waar wij eenmaal onze hoogfte beftemming 

 vinden zullen. 



Dwaal ik hier? Voert mij een dweepend gevoel 

 buiten de grenzen van het gezonde oordeel? Of 



hou- 



