p2 DE KUNST, ALS VEREENIGSTER DER ZINNELIJKB 



heerlijk doel van het gefchapene, het verhevene 

 van zijne eigene beftemming , en de oneindigheid 

 zijner voortduring , rijst voor zijnen geest. Zijne 

 gewaarwordingen worden getroffen; ziel en lig- 

 chaam worden aangedaan; het gewoon genot vol- 

 doet hem niet; edeler aandoeningen ftroomen door 

 zijn hart, en de onmiddelijke bewustheid van een 

 hooger beftaan treft en fchokt zijn geheele wezen. 



Wat wilt gij dat hij naar bewijzen rondtast ? 

 Een onuitroeibaar gevoel, een onmiddelijk gewaar- 

 worden, fchenkt hem de levendige en onomftoote- 

 lijke bewijzen, dat eene bovenzinnelijke wereld ook 

 zijn vaderland is. Die te befchrijven, dit te ver- 

 klaren , kan hij niet ; maar kan hij deze wereld 

 verklaren? Op welk eene wijze hij burger is van 

 eenen hoogeren kring kan de mensch ons niet 

 duidelijk maken : maar kan hij het ons aanwij- 

 zen, hoe en waardoor zijn beftaan en betrekking, 

 in en tot den kring waarin hij thans leeft , volkomen 

 duidelijk is? 



Stoffelijk en geestelijk is de mensch. Beiden 

 toeftanden zijn verre van elkander verwijderd: bei- 

 den echter naderen elkander dikwerf onmiddelijk. 

 Treffen ons nu deze uiteenloopende toeftanden van 

 den mensch meer regtftreeks; dan zien wij dat zijne 

 zinnelijke behoeften; en al wat hij denkt, wil en 

 gelooft , zich dikwerf onderling ten hoogfte hinder- 

 lijk zijn. Wanneer hij over zijne beftemming op 

 aarde en zijne pligten nadenkt , en , volgens deze 

 handelcn wil , dan hindcren hem zijne wenfchen 9 

 tegecrten en neigingen , en het kost hem veei 



