5>0 DE KUNST, ALS VEREENIGSTER DER ZINNELIJICE 



rigten, gangbarer munt zijn; terwijl hij met 

 zijne gedachten en uitdrukkingen op ftelten 



lOOpt (*). 



Zonderling klinkt ongetwijfeld voor u, M. HLl 

 even als voor nuj* deze uitboezeming der luim. 

 Moet dit eigenlijk verftaan worden, dan is de 

 Poezij, en met haar de geheele wereld der kunst, 

 een onbruikbaar fpel der verbeelding; een tusfchen* 

 toeftand, wier uitwerkfelen geene beteekenis , geen 

 doel, geene nuttige zedelijke ftrekking hebben. 



Maar zoo eens in deze woorden eene hoogere 

 zin verborgen lag? Indien eens die gefchetste tus- 

 fchentoeftand , het onverklaarbaarfte in den mensch, 

 zin en vvezen gaf? Als dichter, behoort hij noch 

 tot den hemel, noch tot de aarde: maar, indien juist 

 dit het vereenigingspunt van beiden in den mensch 

 uitmaakte? Wij gevoelen, wij gelooven, wij we- 

 ten, dat het zonderlinge wezen , hetwelk wij mensch 

 noemen, niet alleen eene fchakel uitmaakt in de 

 keten der zigtbare fchepfelen , maar dat wij nog iets 

 hoogers, in zijnen geest, in zijn hart, ja in zijne 

 gewaarwordingen ontdekken. 



Is dit ichijn of waarheid? en, in het laatfte ge> 

 val : Wie verklaart imj die ? Hoc huisvest dit in den 

 mensch? Wa*a*r is de heerlijke band welke dit alles 

 in zijn hart en geest vereenigd? Indien echter dit 

 gefchikt en ongefchikt zijn voor dit leven , ons dit 

 raadfel eens oploste ? Indien dit niet behooren tot 

 den hemel , of tot de aarde ons deze band eens 



deed 



(*) Gedachten van JEAN PAUL, I D. bl. 131. 



