* OP DEN STAAT DER LETTEREN IN EUROPA, 79 



dat de Griekfche vlugteltngcn de vercischte 1>^- 

 fchaafdheid en den regten fmaak misten, om allddn 

 zulk eene groote verandering , als het herleven der 

 oude Letteren was, te doen ontftaan. Het waren 

 meet Spraakkundigen , dan fmaakvolle beoefenaars der 

 Ouden, en hunne voornaamfte verdienste beftond in 

 hunne gemeenzaamheid met eene taal, die in het 

 Wesren bijkans uitgeftorven was, en die zij naar 

 vaste regelcn onderwezen, doch van welker wel- 

 luidendheid en kracht zij geen begrip hadden, en 

 er werd meer genie vereischt, om aan den dooden 

 letterfchat, welken zij met zich omdroegen, geest 

 en leven in te blazen. Daarenboven flonden zij , 

 met uitzondering van JOHANNES LASCARIS , die zich 

 even zeer door zijne welfprekendheid en befchaafd- 

 heid, als door zijne Keizerlijke afkomst onderfcheid- 

 de , door ruwheid van zeden gekenmerkt 9 en de 

 befehrijvingen , welke ons PETRARCA en deszelfs 

 tijdgenooten van hen hebben nagelaten , bewijzen 

 genoegzaam , dat deze van de perfonen hunner 

 Leermeesters vvalgden , wier geleerdheid zij be- 

 wonderden. 



ElndeUjk moeten wij nog hierbij voegen , dat het 

 eigenlijk tijdperk van den bloei der letteren in 

 Italic en de overige landen vmEuropa, later aan- 

 brak, en wel voornamelijk door toedoen van die 

 mannen , welke reeds vroeger, onafhankelijk van 

 de Grieken, hunne vorming verkregen hadden. 

 MANUEL CHRYSOLORAS en zijne verdere Land- en 

 Lotgenooten wierpen het zaad in den bodem, door 



PE- 



