OP DEN STAAT DER LETTEREN IN EUROPA. 65 



hierdoor bevorderd , was zonder geest en leven , en 

 de talrijke handfchrifhn uit alle eeuwen , en met 

 name uit de twaalfde, welke men in de kloosters 

 van Italic^ Frankryk , Brittanje en Duitschland 

 ontdekt heeft, bewijzen, dat deze kweeking der 

 oude Letteren , van het leven afgefcheiden , geenen 

 invloed op de befchaving van het geheele volk 

 liebben kon. 



Eindelijk moeten wij hierbij nog in aanmerking 

 nemen , dat de, landtaal in het Oosten veel minder 

 ontaardde^ dan in het PPesten* 



Het behoeft geen betoog , dat eene Letterkunde 

 noodwendig kwijnen moet, zoodra de taal van de- 

 ceive ophoudt , de levende taal des volks te zijn , 

 of in hare zuiverheid verbastert. Bit nu gebeurde 

 in het Westen met het Lattjn. In de zesde eeuw 

 was het geheele westelijke Romeinfchc rijk door 

 vreemde volken bemagtigd, en deze nieuwe inwo- 

 ners , die , als de beheerfchers , in het geheele maat- 

 fchappelijke en gezellige leven den toon gaven 3 brag- 

 ten , zoo al geene volflagene verandering 9 althans 

 eene groote verbastering in de taal te weeg; het 

 Latijn^ dat door het volk gefproken werd, week 

 hoe langer zoo meer van de taal der boeken af , 

 zoodat deze weldra als eene vreemde fpraak moest 

 worden geleerd, terwijl geheel nieuwe en afzonder- 

 lijke talen uit de vermenging van de Noordfche 

 tongvallen met het oud Komeinsch ontftonden, en 

 de flaauwe fporen van dit laatfle alleen bewaard 

 bleven in de taal der regtbanken en de fpreekwijzen 

 van het Hof. 

 VII D. i. E Gun- 



