VOtGENS DE REtfUBLIEK VAN CICERO. 35 



Het is een noodwendig kwaad , dat nu het een , dan 

 het ander dier hoofdbeginfelen boven drijft, en dat 

 de fchaal , waarin drie zulke onderfcheiden machten 

 worden gewogen , in evenwicht blijft hangen , dat 

 is, helaas! eene onmogelijkheid ! 



Van daar , dat vvij in den Romeinfchen ftaat 9 

 nu ecus Confuls aantreifen, die naar de opperheer- 

 fehappij fchijnen te ftaan; dan weder den Senaat, 

 met de onbeperktfte willekeur, oorlog en vrede 

 zien befluiten ; of beide machten zien buigen voor 

 de verleiders van het dwaas gemeen , dat geene 

 andere wet kent , dan de hartstochtelijke indruk 

 van het oogenblik. 



Onherftelbaar zijn de gapingen , die zich hier in 

 het handfchrift bevinden. Want nadat een der 

 aanwezigen SCIPIO had onder het oog gebragt, dat 

 hij niet rechtfireeks aan hun verlangen voldeed, en 

 niet zoo zeer den besten regeringsvorm had aange- 

 wezen , als de voortrefFelijkheid van den Romein- 

 fchen ftaat had betoogd, toen vatte SCIPIO zijne 

 rede weder op , en antwoordde ; dat hij bereid was 

 om ook, zonder het luisterrijk voorbeeld van Rome 9 

 dat hij als ten fpiegel had voorgefteld , uit de na- 

 tuurlijke geaardheid van den mensch zelven aan te 

 wijzen, welke de voortreffelijkfte toeQand eener 

 welgeordende Maatfchappij moest wezen. Maar 

 hoe SCIPIO zich van de taak kvveet , die hij hier 

 op zich nam , weten wij met ; want het handfchrift 

 faalt, en geene gisfing fchijnt het ontbrekende te 

 kunnen aanvullen. 



C i Het 



