VOLGENS DE REPUBLIEK VAN CICERO. $7 



aan het oordeel der meest gegoeden , die het grootst 

 belang hebben bij de rust en welvaart des Staats, 

 werd overgelaten en niets verhoedde bij ern- 

 ftiger," zegt SCIPIO, ten befluite, dan dat de 

 groote hoop niet het meest te zeggen had." 



Of echter CICERO ons omtrcnt de afkomst van 

 SERVIUS de echte berigten mededeelt, dat mogen 

 wij elders in twijfel trekken (*). 



Welk een uitbundigen lof hooren wij hier SCIPIO , 

 in de opregtheid zijns harten , toezwaaijen aan de 

 voortreffelijke regering der koningen! Zoodat wij 

 bijna mogen vragen, of in zulk eene monarchie 

 misfchien die onvergelijkelijke (laatsregeling was ge- 

 legen , die Rome tot een model had gemaakt , waarna 

 PLATO te vergeefs zocht. Dan, wij zouden de 

 rigting dezer gefprekken misduiden, indien wij dit 

 durfden beweren. Evenwel, het zij met be* 

 fcheidenheid gezegd, er heerscht in dit gefchrift 

 van CICERO fomtijds zekere weifeling van denk* 

 beelden, en in den vollen gang der redenering ver- 

 raadt zich wel eens zekere wankelbaarheid, waarvan 

 de reden 9 naar ons inzien , niet moeijelyk is op te 

 fporen. 



CICERO was, aan den eenen kant, als Romein, 

 doordrongen van het heilige vooroordeel, om niets 

 zoo voortrefFelijk te vinden als Rome^ en den toefland 

 van hare Republiek op het einde der Carthaagfche 



oorlogen. 



Aan 



(*) Men vergelijke het fragment der redevotring van 

 den oudheidkundigen keizer CLAUDIUS, in de Excursus 

 op TACITUS. Uitgave van OBERLIN. 



