24 OVER HET STAATSBESTUURi 



oceaan , en de voorouderlijke inftellingen drijven er 

 vlottende, gelijk de (lad en haven zelf. 



Dit was de oorzaak van den val van Carthago 

 en Corinthe, en zoo vele andere Staten; doch het 

 fcheen als of een hoogere geest en het voorgevoel 

 der toekomst ROMULUS bezielde, toen hij zich ves- 

 tigde aan de oevers eener rivier, die, met effen 

 ftroom zeewaarts vloeijende, alle levensbehoeften 

 kon aan- en afvoeren. 



Zoo dapper met het zwaard, als fchrander van 

 beleid, weerde ROMULUS wangunftige naburen af 

 en verrijkte met de behaalde voordeelen met zich 

 zelven , maar de burgers van zijn nieuwen Staat. 



In alle zijne verrigtingen raadpleegde hij het oor- 

 deel van den Senaat. Hij handhaafde de eeredienst 

 der goden. Zijne wetten ademden een zachten 

 geest en billijk waren zijne vonnisfen. 



Zoo wordt ons ROMULUS gefchetst. Hij voert 

 zijn volk bijeen, hij vestigt, hij verordent het, 

 hij regeert het. Aan verdrag, of zelfs aan opdra- 

 ging van magt behoefde hier niet gedacht te worden. 



Toen ROMULUS ftierf, waande de ondankbare Se- 

 naat zich reeds fterk genoeg, om de macht op te 

 nemen, die, door ROMULUS'S dood, op den Staat 

 was vervallen; doch het volk, zegt SCIPIO, verdroeg 

 dit niet, en om het gemis van ROMULUS hield 

 het niet op een koning te eifchen. 



Het gevoelde zich voorzeker gelukkiger onder 

 den fchepter van een' vorst, dan in het bezit van 

 eene magt, die het niet wist te gebruiken. 



De keuze van den wijzen NUMA drukte het zegel 



op 



