SO OVER HET S T A AT SB E ST U UR , 



buiten gaat, welke de rede zelve aan alle magt 

 heeft'gefteld! Hoe toont hij de gevaren , waaraan 

 een alleenheerfchend vorst den Staat bloot geeft, 

 wanneer hij noch den raad der wijzen inneemt, 

 noch de belangen des volks wil hooren ! Met welke 

 levendige kleuren fchildert hij de vvoede van het 

 waanzinnig gemeen, dat de banden van wet en orde 

 verfcheurt, om ftraks door overheerfchers of volks- 

 leiders in knellerider boeijen geflagen te worden! 



Zijn be Quit was dus een' leerling uit de fchool 

 der Griekfche wijsgeeren waardig, nameltjk: dat de 

 verfchillende beginfelen, die in den Staat, even als 

 in den mensch, op eene ftrijdige wijze werken, en 

 hem deeds temgftooten van het rustpunt, dat hij 

 zoekt, door een wijs beftuur moeten worden gere- 

 gcld , hetwelk zonder miskenning of onderdrukking 

 die hoofdbeginfelen tempert, en in evenwigt houdt. 



Met het uiten van dit gevoelen had SCIPIO het 

 eerfte gefprek befloten, en zich daarna met zijne 

 vrienden verpoosd van hunne infpanning. 



Het gezelfchap zet zich eindelijk weder neder, 

 en SCIPIO, hunne lust befpeurende, om hem verder 

 te hooren, hervat zijne rede. 



Ik kan hier , even min als te voren , SCIPIO'S 

 betoog in alle zijne bijzonderheden volgen - ; ook is 

 liet nimiuer mljne bedoeling geweest, den inhoud 

 dezcr gefprekken te vertalen; ja, zelfs, waar ik de 

 uitdrukkingen der zamenfprekenden mededeelde, oor- 

 deelde ik het fteeds van mijne plicht te 'zijn, om er 

 die kleur en houding aan te geven, die ik mij ver- 

 beelden durfde, dat zy zelve er aan gegeven zou- 



den 



