OVER DE DWEEPERIJ. t 



III. Het komt dus aan op wtjze behoedzaam- 

 held 9 om het wezen van 'den fckijn wtl te onder* 

 fcheiden ; ons te wachten aan d&n Mnen kant voor 

 dwaze. dweepenj ; maar aan de andere zijde, niet 

 ligt een ander voorbarig te vooroordeelen. En het 

 is hierover , dat wij ten flotte nog het een en an? 

 der moesten aanmerken. 



De kwaal , M, T. , de krankheid van den geest , 

 waarover wij in dit avonduur gehandeld hebben , is 

 in de daad niet gering ; zij is eene ziekte , die veel 

 algemeener is , dan men denkt , die fpoedig aan- 

 fteekt, en zich uitbreidt; door haar befmettend gif 

 duizenden verpest , de fchrikkelijkfte gevolgen naar 

 zich fleept ; en terwijl zij den kranken zelven op 

 den rand der razernij brengt , is zij het tevens , die 

 ellende en verwoesting rondom zich fpreidt. Het is 

 maar al te waar, gelijk door alle tijden heen in 

 Godsdienst en burgerftaat de dweeperij hare rol 

 fpeelde , zoo wemelt het nog in de wereld van fijne 

 en grove , van valsch verlichte of dom verdonkerde 

 dweepers; en het is maar al te waar, het is deze 

 krankheid van den geesjt eigen , dat hij , die al ligt 

 waant, dat hij er het minste van heeft, er het 

 meest mede behebt is. 



Leeren vvij dan op onze hoede zijn, Toehoorders, 

 en daartegen wel het meest waken , dat wij met dat 

 euvel niet befmet vvorden : want heeft eenmaal 9 he- 

 laas! die krankheid ons aangetast, is eenmaal in ons 

 het evenwigt verbroken ; het is moeijelijker , dan 

 men denken zoude , hetzelve te herilellen, en van 



die 



